رگبار

هموطن ققنوس وار به زایشی دوباره برخیز

2012-01-24T18:58:00.000+03:30

ققنوس پرنده ای مقدس و افسانه‌ای‌ست که درباره‌ی آن گفته شده ؛ مرغی نادر و تنهاست و جفتی و زایشی ندارد. اما هزار سال

یکبار، بر توده‌ای بزرگ از هیزم بال می‌گشاید و آواز می‌خواند و چون از آواز خویش به وجد و اشتیاق آمد، به منقارشآتشی

می‌افروزد و با سوختن درآتش تخمی از او پدید می‌آید که بلافاصله آتش می‌گیرد و می‌سوزد و از خاکستر آن ققنوسی دیگر

متولد می‌شود.

ققنوس نماد جاودانگی و عمر دگربار تلقی شده‌است. به نوعی سرنوشت کشورما نیز شبیه به افسانه‌ی ققنوس است.

بارها آفت و بلا بر کشور ما باریدن گرفته و ازآن چیزی جز خاکستر برجای نگذاشته است، اما هر بارمردم این سرزمین ققنوس

وار از میان خاکستر برخاسته اند. آیا این بار نیز خواهد توانست از دل خاکسترِ برجای مانده از سرزمین اهورایی‌مان که با آتش

برافروخته بدست حکومت ملایان به خرابه ای چنین مبدل گشته است، ققنوس‌وار به زایشی دوباره برخیزد؟

(نقاشی ققنوس اثر مجید مهرگان)

قطع انگشتان دست راست زن جوان ، به خاطر ادامه ی تحصیل توسط شوهرش!

2011-12-16T11:14:00.000+03:30

رفیق السلام مرد 30 ساله بنگلادشی انگشتان دست راست همسر 22 ساله ی خود خانم اختر را به خاطر اینکه بدون اجازه او به تحصیلات خود ادامه داده است را قطع کرد.

خانم اختر ماجرا را اینگونه شرح میدهد:

"وقتی درهنگام مکالمه تلفنی مان قصد خود را برای ورود به دانشگاه و ادامه تحصیل به او گقتم، او در جوابم مرا تهدبد به عواقب ناگوار اینکار کرد."

رفیق السلام در دبی مشغول کار بود و هنگامی که به بنگلادش برگشت به این کار دست زد.

"وقتی به خانه آمد گقت که هدیه ای برای من دارد. چشم هایم را بست حتا دهانم را با چسب مسدود کرد. هرگز فکر نمی کردم که هدیه او قطع انگشتانم باشد.

دکترها میگقتند که شش ساعت وقت دارند تا انگشتان را پیوند بزنند ولی او انگشتانم را نداد و بعد یکی از بستگان او انگشتان مرا به سطل ذباله انداخت. آنها را پیدا کردیم ولی دیگر دیر شده بود و امکان پیوند نبود.

می خواهم به تحصیل ادامه دهم و اکنون سرگرم تمرین برای استفاده از دست چپم هستم.

دیگر نمی خواهم با او زندگی کنم و خواستارمجازات شدید او هستم."

در چند ماه گذشته شاهد حوادثی مشابه در بنگلادش بودیم. در یکی از این حوادث یک استاد دانشگاه چشم خود را ازدست داد و دیگری توسط همسرش مجروح شد.

لینک (منبع)

انتخاب دردناک گلناز،12 سال زندان یا ازدواج با مردمتجاوز!

2011-11-22T21:07:00.000+03:30

و این است، قسمتهایی از داستان زندگی غم انگیز گلناز، دختر افغانی که در سن 19 سالگی زمانی که تنها در خانه بود مورد تجاوز وحشیانه ی شوهر دختر عمویش قرار گرفته و بعد به جرم زنا به 12 سال زندان محکوم میشود..در همان زندان هم فرزندش بدنیا آمده..و حالا به او پیشنهاد شده که برای نجات جانش همسر متجاوز شود!
تمام درها به روی این زن بیچاره بسته ست چون حتا اگر هم آزاد شود یا توسط خانواده ی مرد متجاوز و یا خانواده ی خودش به جرم بی آبرو کردن فامیل کشته خواهد شد!

جشن آذرگان

2011-11-22T17:10:00.000+03:30

آذر نام ايزد نگاهبان آتش است و آذرگان در شمار جشن‌هايي است كه آيين‌هاي آن با بزرگداشت آتش كه گمان می رفته يكي از فروزه‌هاي نيك اهورايي بوده ، نزديكي و همخواني داشته .

آتش يكي از چهار آخشيج(عنصر) پاك در نزد ايرانيان باستان و زرتشتيان است. آتش در ميان ايرانيان از ديرباز از سپندينگي(تقدسي) ويژه برخوردار بوده و بنا به يك باور، آنرا جانشين خورشيد روي زمين مي دانستند. به اين دليل در اوستا سرودهايي درباره ستايش آتش و خورشيد به چشم مي‌خورد.نیاکانمان آذرگان را روزی خجسته می دانستند و در خانه‌ها و بام‌ها آتشافروخته و آن روز را با شادی و شادمانی و خواندن نیایش‌ها و گستردن سفره آیینی با خوراکی‌های گوناگون در آتشکده‌ها که آذین بندی شده بودند، جشن می گرفتند. به هنگام جشن، بر آتش چوب‌های خوش سوز و خوش بو می نهادند و آنگاه به مناسبت آغاز سرما، از آتش فروزان در آتشگاه، هر کس اخگری به خانه برده و آن آتش تا پایان زمستان در خانه‌ها فروزان بود و نمی گذاشتند خاموش شود و آن را نیک فرجام و فرخنده می دانستند.هم چنین گل (آذربون)گل ویژه ی این ماه است که در متون فارسی گل آذریون را با نام‌های دیگری همچون « آذرگون »، « گل آتشی » یا « گل آتشین » نیز نامیده اند..

برابر با سالنامه ی زرتشتیان امسال روز سوم آذر ماه برابر است با جشن آذرگان یعنی برابری آذر روز با آذر ماه.

جشن آذرگان خجسته باد.

منبع ویکی پدیا و انجمن زرتشتیان تهران

روشنفکران طمع کار و روحانیت دروغ گو!

2011-11-03T09:15:00.000+03:30

یک ضرب المثل معروف داریم که می گه:دروغگو طمعکار رو گول میزنه!

(حضور مبارک اعلیحضرت همایونی

تهران

پس از اداء تحیت و دعا

بطوری که در روزنامه ها منتشر شده، دولت در انجمن های ایالتی و ولایتی به زن ها حق

رآی داده است و این امر صریحا خلاف مقررات اسلام است . موجب نگرانی شدید علماء و

سایر طبقات مسلمین شده است. مستدعی است امر فرمایید این قبیل مطالب را از برنامه

های دولتی و حزبی حذف نمایند تا موجب دعاگویی ملت مسلمان شود.
قم
الداعی روح الله الموسوی الخمینی

تلگراف آذر 1341)

(تلگراف آخوندهای زن ستیز به شاه فقید ایران

تصویب نامه اخیر دولت راجع به شرکت بانوان در انتخابات از نظر شرع بی اعتبار، . از نظرقانون

اساسی لغو است. دادن حق رآی به نسوان، امری خلاف مقررات اسلام است و باید از آن خودداری

شود. دستگاه حاکمه از این راه به احکام مقدسه اسلام تجاوز کرده و نوامیس خانواده های مسلمان

را در معرض خطر قرار داده است..

روحانیت ملاحظه می کند که دولت، مذهب رسمی کشور را ملعبه خود قرار داده و اجازهمی دهد که

گفته شود قدمهایی برای تساوی حقوق زن و مرد برداشته شده است ، در صورتی که هر کس که

به تساو.ی حقوق زن و مرد معاتقد باشد احکام ضروری اسلام را لغو نموده و اسلام، تکلیفش را

تعیین کرده است...

امضاء

مرتضی الحسینی لنگرودی. احمد الحسنی الزنجانی. محمد حیسن طباطبایی. محمد الموسوی

یزدی. محمد رضا الموسوی گلپایگلانی. سید کاظم شریعتمداری. روح الله الموسوی الخمینی.

هاشم الاملی. مرتضی الحائری

نهم اسفند 1341)

به عنوان یکی از سوخته شدگان در آتش انقلاب سال 57 هرگز نتوانستم درک کنم کسی و یا کسانی که چنین افکار قرون وسطایی دارد چگونه می توانند و یا توانستند یک عده افراد به اصطلاح تحصیلکرده و پر مدعا را بدنبال خود بکشاند.واقعن آنها بدنبال چه بودند؟

اظهار نظرهای افراد شتاخته شده که بعدها که نتیجه ی زشت اعمالشان را با آزاد کردن غول جهالت ، به نوعی دیدن ،خود را به نادانی زدند که نمی دانستند و فریب خوردن!

(از زمان غيبت حضرت قائم تا به امروز، مقتدايي به عظمت آيت العظمي خميني در جهان

نيامده است. خمینی می آید. مردی که وجودش تجسم آرمانهای یک ملت تاریخی است.

مردی که هستی او قانون آزادی است. و قانون دادخواهی و نفی همه قانونهای ضد

مردمی. و حرکتش حرکت همه قانونهای نو است. .. حق است که اینک صدای هلهلۀ ملتی

را بگوش جهانیان برسانیم و این بزرگ را چنان که شایسته است بزرگ بداریم. و او را چنان

بیابیم که از چشم زخم دشمنان بدور بماند...

...

دكتر كريم سنجابي. رهبر جبهه ملي ايران. 24 آبان 1357

من غالب اعلاميه ها و مصاحبه هاي حضرت خميني را خوانده ام و نوارهايشان را شنيده

ام، و در اين كه ايشان همه آزادي هاي فردي و اجتماعي و سياسي را پاس خواهند

داشت، و از حقوق و شرف و حيثت انساني دفاع خواهند كرد، ترديدي ندارم. فكر مي كنم

كه دوران قهر اللهي بسر آمده و دوره لطف خدا، از راه مي رسد.

سيمين دانشور. مصاحبه با آيندگان. 1357

جهش هاي نبوغ آميز رهبر انقلاب بازتاب هدفهاي بلند پروازانه اي است كه بنظر مي رسد

فراسوي رسالت پيامبران باشد، آنطور كه در قرآن آمده است، و آنطور كه انبياء مجري آن

بوده اند.

مهدي بازرگان. تهران. 1363

شخصیت امام؛ هم بزرگ بود، و هم تحول غیر قابل انکار... باید بگویم امام بزرگ بود. در

کشور ما میلیون ها نفر به امام علاقه دارند که من هم یکی از آنها هستم. به رسمیت

شناخته شدن این علاقه و معنای رهایی بخش آن در شرایط کنونی سرمایه بزرگی است

که ما حق نداریم در این زمینه اشتباه کنیم... بدون امام، ما از پس کودتای نوژه و دیگر

توطئه ها، بر نمی آمدیم

میر حسین موسوی. مصاحبه با سایت کلمه 11 خرداد 89)

"قسمتهای داخل پرانتز از فیس بوک خانم نادره ی افشاری"

نامه جدید نسرین ستوده به دو فرزندش مهراوه و نیما

2011-10-30T18:56:00.000+03:30

مهراوه و نیمای عزیزم!

مسئولان دوشنبه‌ی پیش در عرض چند ساعت دو خبر کاملا متناقض به من دادند. در ساعت 2 بعد از ظهر به من گفتند علاوه بر ملاقات‌های كابيني، مقامات قضایی با ملاقات‌های حضوری من در روزهای 5 شنبه نیز موافقت کرده‌اند و سپس در ساعت 5 بعد از ظهر گفتند طبق تصمیم مسئولان زندان اوین به دلیل عدم استفاده از چادر، تنبیه شده‌ام و 3 هفته از همان ملاقات کابینی نیز محروم هستم! خانواده‌ی ناهماهنگ مسئولان بین خودشان هم به احترام و محبت رفتار نمی‌کنند. نوعی هرج و مرج بر تصمیم گیری‌ها حاکم است.

به یاد داشته باشید هر طور با دشمنان‌تان رفتار کنید، با دوستان‌تان رفتار خواهید کرد. دشمنی دشمنان هرگز خشونت رفتاری هیچ انسانی را توجیه نمی‌کند، چه رسد به آنان که دشمن نیستند. به جرات به هر دوی شما می‌گویم هر طور رفتار کنند، نه با آنان که خود را دشمن من می‌پندارند، دشمنی دارم نه خود را در گرداب قهر و کینه‌ای که آنها به وجود آورده اند غرق خواهم کرد.

مهراوه و نیمای عزیزم!

می‌دانید که چقدر دوست‌تان دارم. می‌دانید که مانند هر پدر و مادری در آرزوی سعادت و نیک بختی شما هستم اما بدانید هر تصمیمی بگیرم، بیش و پیش از هر چیز به شما می‌اندیشم زیرا موقعیت کودکان به گونه‌ای است که باید در هر تصمیم گیری، ابتدا به آنان فکر کرد. معلوم است که ملاقات با شما برایم مهم است. معلوم است از اینکه ماههاست شما را بغل نکرده‌ام رنج می‌برم. از اینکه حتی از شنیدن صدایتان محروم‌ام رنج می‌برم اما عزیزانم، کارهای من، چه بخواهم چه نخواهم روزی مورد قضاوت شما قرار خواهد گرفت. بنابراین دوست دارم بدانید که:"اجازه نمی‌دهم بر خلاف قانون مرا با هیئتی اجبار آمیز به دیدارتان بیاورند." ترجیح می‌دهم کل سالیان تحمل حبس‌ام را از دیدارتان محروم شوم تا به دلیل اسیر بودن به ناحق، به آنان اجازه دهم هر گونه اراده می‌کنند با من رفتار کنند و بر خلاف قانون مرا به حجابی اضافی و يا اجبار مضاعف وادار کنند.

بله، عزیزانم سالها قبل قانونی تصویب شد که همه‌ی زنان ایرانی را ملزم به استفاده از حجاب شرعی نمود. زنانی که حجاب را قبول داشتند یا نداشتند، این حجاب را رعایت کردند، زیرا اگر رعایت نمی‌کردند طبق قانون مجازات می‌شدند، اما اکنون سخن مسئولان زندان آن است که چون شما اسیر مائید باید از حجابی مضاعف (یعنی چادر) استفاده کنید، در حالیکه نه تنها قانون چنین شرطی را برای حجاب نگذاشته است بلکه حتی زندانیان سیاسی از استفاده از لباس فرم زندان معاف هستند.

من به قصد "مقاومت" کاری نکردم. به قصد اجرای قانون در تمامیت‌اش اقدام کردم و از پوشیدن چادر امتناع نمودم. چون نمی‌خواستم خانواده‌ام و به ویژه کودکان خردسالم با مشاهده‌ی چادر اجباری برای مادرشان که چادری نبوده است، بدانند تحت چه فشار روانی و تحقیر آمیزی زندگی می‌کنیم. با خود فکر می‌کردم این کار من که با ظاهری آرام به دیدن خانواده می‌روم، به نفع مسئولان زندان است، زیرا مدام فشار روانی شبانه روزی خود را از خانواده پنهان می‌کنیم اما به هر حال حتی اگر به نفع زندان هم باشد، من هدفی جز اجرای "تمامیت" قانون ندارم.

مهراوه و نیمای من

کودکان عزیز و دلبندم

بدانید، در کنار همه‌ی هویت‌های اجتماعی، شغلی و خانوادگی‌ام به مادر بودنم و به‌ ویژه اینکه مادر شما دو تن هستم می‌بالم و به این یکی بیش از همه چیز می‌اندیشم و فکر می‌کنم. بنابراین با صدای بلند اعلام می‌کنم: "من یک مادرم" و نمی‌خواهم کودکانم مرا در هیئتی اجبارآمیز و تبعا تحقیرآمیز ببینند. نمی‌خواهم کودکانم فکر کنند که دیگران می‌توانند با استفاده نابجا از قدرت، هر عمل غیرقانونی را به آنها تحمیل کنند.

می‌دانم شما به آب، غذا، خانه، خانواده، پدر و مادر، محبت خانواده و دیدار با مادرتان نیاز دارید اما به همان اندازه به آزادی، امنیت اجتماعی، قانون مداری و عدالت نیاز دارید و بدانید که این مفاهیم در هیچ کجای دنیا راحت به دست نیامده‌اند. هیچ کجای دنیا "قانون" با نوشتن روی کاغذ پاره‌ها اجرا نشده‌اند. درخواست و پا فشاری ما برای اجرای قانون، به قانون هویت و موجودیت می‌بخشد. بنابراین بدانید "من" و "شما" با هم قانون را می‌سازیم. می‌بوسمتان هزاران بار و از اینکه ماههاست آغوشم از شما تهی است البته رنج می‌برم اما امیدم به آن است که این رنج‌ها بیهوده نباشد.

قربان هر دوی شما
نسرین
مهر 90 اوین

http://fa-ir.facebook.com/photo.php?fbid=301077803238276&set=a.157174070961984.36938.157026050976786&type=1

جشن آبانگان

2011-10-22T18:39:00.000+03:30

آبانگان یکی ازجشن های ایرانی است که در ستایش و نیایش ایزدبانوآناهید که ایزدبانوی آب‌های روان بوده، برگزار می‌شده است. زمان برگزاری این جشن در آبان روز از آبان برابر با روز دهم آبان بوده است. برخی هم زمان این جشن را در چهارم آبان می‌دانند.

آبان (نام ِ دیگر ِ ارِدْوی سورَ اَنَهیتَه/اَناهیتا) ایزدْبانوی ِ آبهای روی زمین و نگاهبان ِ پاکی و بی آلایشی در جهان ِهستی است.و در زبان اوستایی، نام یک پیکر کیهانی (هندو-)ایرانی است، که ایزدبانوی 'آب‌ها' (آبان ) پنداشته وستوده می‌شود و ازین رو با نمادهایی چون باروری، شفا و خرد نیز همراه است.در فلسفه پيدايش اين جشن داستان هايى از دير باز به ما رسيده است كه مانند ديگر اساطير كهن به تاريخ دور ايرانيان بازمى گردد. درباره پيدايش جشن آبانگان روايت است كه در پى جنگ هاى طولانى ميان ايران و توران، افراسياب تورانى دستور داد تا كاريزها و نهرها را ويران كنند. پس از پايان جنگ، پسر تهماسب كه «زو» نام داشت، دستور داد تا كاريزها و نهرها را لايروبى كنند و پس از لايروبى آب در كاريزها روان شد. ايرانيان آمدن آب را جشن گرفتند و همين جشن بود كه به عنوان پاسداشت فرشته نگاهبان آب هاى بى آلايش در تاريخ ماندگار شد.

در روايت ديگرى آمده است كه پس از هشت سال خشكسالى، در ماه آبان باران آغاز به باريدن كرد و از آن زمان جشن آبانگان پديد آمد. زرتشتيان در اين روز همانند ساير جشن ها به آدريان ها (آتشكده ها) مى رفته اند و پس از آن براى گراميداشت مقام فرشته آب ها، ناهيد، دركنار جويبارها، نهرها و قنات ها گرد مي‌آمدند و با خواندن اوستاى آبزور ،،بخشى از اوستا كه به آب و آبان تعلق دارد، كه توسط موبد خوانده مى شود، اهورا مزدا را ستايش مي‌كردند و درخواست فراوانى آب و نگهدارى آن را داشتند و پس از آن به شادى مى پرداختند.

گفته شده، اگر در اين روز باران ببارد، آبانگان متعلق به مردان است و مردان تن و جان خويش را به آب مى سپارند و اگر باران نبارد، آبانگان بانوان است.

در توصیف آناهيتا او ؛ ايزد‌بانوي نيرومندي، زيبايي و خردمندي و الهه عشق و باروري به شمار آمده است. چون چشمه زندگي بخش از وجود او مي‌جوشد و بدين گونه «مادر- خدا» نيز مي‌شود، و به عنوان ايزد‌بانوي باروري، زنان در هنگام زايمان براي زايش خوب و دختران براي يافتن شوهر مناسب از او ياري مي‌خواهند.

آبانگان بر همه ی میهنان گرامی شاد باد.

منابع:
انجمن زرتشتیان ایران
ویکی پدیا

قهرمانی که تویی! برای نسرین ستوده

2011-10-20T21:32:00.000+03:30

غروب به اوین رسیده است. بیرون، شهر در ازدحام خفه ی خود دست و پا می زند و در درون تو تنها نشسته ای با غرور غمگین زیبایت. به تو می اندیشم و به غرورت. به گردن برافراشته ات که حسرت خمیده گی اش بر دل کوردلان تا ابد خواهد ماند. اگرچه اندامت چونان پرنده ای در پنجه های اهریمن گرفتار آمده است اما روح بلندت پلیدی را به تمسخر گرفته و با تبسمی اهورایی حقارتش را به استهزاء نشسته ای.

گویی نسیان، درد تاریخیِ همه ی بداندیشان است که به خاطر نمی آورند تواز کدام دیاری؟

گویی نمی دانند که تو به قفس شان درآمده ای که بی قدری شان را آیینه ای باشی به گسترده گی خاک سرزمین ات.

گویی فراموش کرده اند که اشک های زلال تو و رضا، مهراوه و نیما سرچشمه در چشم مادران ما دارد و درد هزار ساله ی پدران ما .

گویی نمی دانند که نیما و مهراوه هزاره هاست که بر این خاک زیسته اند و هزاران شب برآسمان در پی جلوه ی تبسم مادر، ستاره گان آسمان این ملک کهن را به تماشا نشسته اند.

اما ایران تو را به یاد دارد.

نام تو به گوش ما آشناست از آن روز نخست که لالایی مادران مان نام زیبای تو را به گوش مان زمزمه می کرد.

به یاد داریم که هر قهرمان و هر شهیدی که بر خاک افتاد دامان تو نخستین سجده گاهش بود .

به یاد داریم که دختران وطن رازهای تنهایی شان را به گوش های رازدار تو سپردند و پسران مان بی پناهی شان را در آغوش تو گم کردند.

به یاد داریم که تو چگونه قهرمان ما بودی آنگاه که شاهنامه را به صدای خسته ی پدر می شنیدیم.

به یاد داریم که خدا را با تو شناختیم آن زمان که بر سجاده ی معطر مادر بزرگ به لبخند سجده بردی.

دیرگاهی ست که نفس های مه آلود شب بر پنجره های شهر نشسته و تنها پنجره های بلند اوین است که از دستان وهن آلود این دژخیم والاتر است .

شمع های فروزان تو و هم دیاران ات را بر فراز بلندی های اوین می بینیم که نور را مژده می دهید و زبونی تاریکی را.

چه زیبا غرور تو زندانبان ات را به اسارت کشیده است و قفس فولادین ات را به گلخانه ای از گل های نسرین بدل ساخته است.

کودکان تو و کودکان من و کودکان فردای ایران به آسمان این ملک اهورایی خواهند نگریست و تبسم تو را در چشم ستاره گان خواهند دید و با زمزمه ی نام زیبای تو بر بستر رویاهای شان خواهند آرمید. تو قهرمان رویاهای همه ی کودکان این سرزمینی!

وبلاگ نئوابلیس

http://neoeblis.blogspot.com/2011/10/blog-post_19.htl

مرگ نهال

2011-09-30T08:43:00.000+03:30

بعد ار شنیدن حذف خود خواسته ی نها ل سحابی از این زندگی نازیبا ،همه ی وجودم لبریز شد از فریادی ویرانگر و دردناک بغضی راه گلویم را مسدود کرده و اشکهایم بی امان جاری..به دختری فکر می کنم که تنها و غمگنانه اما پر شکوه با زندگی وداع کرد ..سعی می کنم چشمانم را ببندم و خود را برای لحظه ای هر چند کوتاه جای او بگذارم...اما آوار اندوه هنوز حس نگرفته ،بر سرم خراب میشود...و من می مانم دردی جانکاه و دریغ و افسوس....

مرگ نهال

انفجارعشق

در کهکشان نفرت

و یخبندان است

نگاه کن،

که چگونه،

هرازاران گدازه ی آتشین

قلبهای یخی را گرم کرده!

از خود می پرسم :

آیا ،

فصل یخبندان رو به انتهاست؟

جشن مهرگان

2011-09-25T19:27:00.000+03:30

مهرگان یکی از کهن‌ترین جشن های ایرانی است که در ستایش و نیایش مهر یا میترا (ایزد روشنایی، پیمان، دوستی و محبت ، و دین و آیین مهری ) برگزار می‌شود. این جشن در دوران پس از اسلام بعد ازنوروز بزرگترین جشن ایرانی است. حال آنکه احتمالا در ایران باستان، هم رده یا برتر از نوروز بوده است.زمان این جشن در روز مهـر از ماه مهر برابر با شانزدهم مهرماه است. عده‌ای این جشن را در روزهای دیگرو از جمله در دهم مهر برگزار می‌کنند. حال آنکه بسیاری از ایران‌شناسان آنرا نادرست میدانند.

زمان برگزاری جشن مهرگان در یکم ماه مهر و آغاز فصل پاییز بوده است و این شیوه دستکم تا پایان دوره ی هخامنشی و احتمالاً تا اواخر دوره ی اشکانی نیز دوام داشته است. اما از این زمان و شاید دردوره ساسانی ، جشن مهرگان به مهر روز از مهر ماه یا شانزدهم ماه مهر منتقل می‌شود.و اکنون حدود دو هزار سال است که این جشن به شانزدهمین روز این ماه یا مهر روز از مهرماه در گاه شماری ایرانی منسوب است. اما این زمان در میان اقوام گوناگونی که از تقویم‌های محلی نیز بهره می‌برند، متفاوت است. برای نمونه زمان این جشن در گاهشماری طبری/ تبری و نیز در گاهشماری سنتی یزدگردی زرتشتیان ، فعلاً برابر با حدود نیمهٔ بهمن ماه و در گاهشماری دیلمی برابر با سی‌ام بهمن‌ماه است.

زمان برگزاری مهرگان در آغاز ماه مهر و فصلپاییز بوده است. بنابر سنگ‌‌نوشته بیستون ، داریوش بزرگ بر گئومات مغدر روز دهم ماه بگ‌یادیش (ماه هفتم، برابر با مهر) پیروز شده است. به گزارش هرودوت، از آن سال ایرانیان آن روز را به نام روز ««مگوفونی»» (مغ‌کشی) جشن می‌گرفتند.پژوهشگران با توجه به اشتباهات یونانیان از خوانش نامهای پارسی احتمال می‌دهند که این واژه ««بگو زتی»» باشد که در این صورت نه به مغ، که به بغ (مهر) پیوند دارد. و در این روز ایرانیان به قربانی کردن برای بغ میترا می‌پرداختند و نه مغ‌کشی. احتمالا از دوره اشکانی و یا ساسانی جشن مهرگان به مهر روز از مهر ماه یا شانزدهمین روز ماه مهر منتقل می‌شود.

مهرگان همچون نوروز دارای اعتدال کیهانی است. اندازه شب و روز در مهر برابر میشود و شاید از همین رو این ماه را به نام مهر که ایزد داوری و عدالت و دادگستری است گذاشته اند. همچنین مهر برابر است با پایان فصل برداشت کشاورزی. از این رو زمان مناسبی برای جشن و شادی و استراحت کشاورزان که عمده مردمان دوران کهن بودند است. همچنین این حاکمان در این زمان خراج و مالیات را از مردم میستاندند و از این رو برای دولتهای عرب و ترک و مغول که بر ایران چیره شده و با فرهنگ آنان بیگانه بودند هم مهرگان رسمیت داشت. برخی بر این باورند که در دوره هایی نوروز ایرانی، نوروز پاییزی بوده است و نوروز بهاری سپس بر آن غلبه یافته است.مهرگان دارای سه بعد طبیعی، اسطوره‌ای و دینی است.

آیین های مهرگان

آنگونه که از مجموع منابع موجود، همچون نگاره ها و متون باستانی و نوشته‌های مورخان و دانشمندان قدیم ایرانی و غیر ایرانی و نیز آثار شاعران و ادیبان دریافته می‌شود، مردمان در این روز تا حد امکان با جامه های ارغوانی (یا دستکم با آرایه‌های ارغوانی) بر گرد هم می‌آمده‌اند؛ در حالی که هر یک، چند «نبشته شادباش» یا به قول امروزی‌، کارت تبریک برای هدیه به همراه داشته‌اند. این شادباش‌ها را معمولاً با بویی خوش همراه می‌ساخته و در لفافه‌ای زیبا می‌پیچیده‌اند.

در میان خوان یا سفره مهرگانی که از پارچه‌ای ارغوانی رنگ تشکیل شده بود، گل «همیشه شکفته» می‌نهادند و پیرامون آنرا با گل های دیگر آذین می‌کردند. امروزه نمی‌دانیم که آیا گل همیشه شکفته، نام گلی بخصوص بوده است یا نام عمومیِ گل‌هایی که برای مدت طولانی و گاه تا چندین ماه شکوفا می‌مانند.

در پیرامون این گل‌ها، چند شاخه درخت گز، هوم یا موردنیز می‌نهادند و گونه‌هایی از میوه‌های پاییزی که ترجیحاً به رنگ سرخ باشد به این سفره اضافه می‌شد. میوه‌هایی مانند: سنجد، انگور، انار،سیب، به، ترنج(بالنگ)، انجیر،بادام، پسته، فندق،گردو، کنار، زالزالک، ازگیل، خرما، خرمالو و چندی ازبو داده ها همچون تخمهو نخود چی.

دیگر خوراکی های خوان مهرگانی عبارت بود ازآشامیدنی و نانی مخصوص. نوشیدنی از عصاره گیاه هئومه/هومکه با آب یاشیررقیق شده بود، فراهم می‌شد و همه باشندگان جشن، به نشانه پیمان از آن می‌نوشیدند. نانِ مخصوص مهرگان از آمیخت آردهفت نوع غله گوناگون تهیه می‌گردید. غله ها و حبوباتی مانندگندم، جو، برنج، نخود، عدس، ماشو ارزن دیگر لازمه‌های سفره مهرگان عبارت بود از: جام آتش یا نوکچه (شمع)، شکر، شیرینی، خوردنی‌های محلی و بوی‌های خوش مانند گلاب.

آنان پس از خوردن نان و نوشیدنی، به موسیقی و پایکوبی‌های گروهی می‌پرداخته‌اند. سرودهایی از مهریشت را با آواز می‌خوانده و اَرْغُـشت می‌رفته‌اند (میرقصیده اند ). شعله‌های آتشدانی برافروخته پذیرای خوشبویی‌ها (مانند اسپندو زعفران و عنبر) می‌شد و نیز گیاهانی چون هوم که موجب خروشان شدن آتش می‌شوند.

از آنجا که نشانه‌های بسیاری، همچون تندیسها ، کتیبه ها و سنگ‌نگاره‌ها (از جمله نگاره‌های میترا در نمرود داغ و کوماژن)، از رواج آیین مهر درآسیای صغیر (آتاتولی ) حکایت می‌کند؛ بعید نیست که سماع های عارفانه پیروان طریقه «مولو به » در شهر قومیه امروزی، ادامه دیگرگون شده همان ارغشت‌های میترایی باشد.

در پایان مراسم، شعله‌های فروزان آتش، نظاره‌گر دستانی بود که بطور دسته‌جمعی و برای تجدید پایبندی خود بر پیمان‌های گذشته، در هم فشرده می‌شدند.

مژده ای دوستان مهرگان است

مهر با هر کسی مهربان است

مهر روزمه فرخ مهر

جشن فرخنده ی مهرگانست

(بانو توران شهریاری)

خلاصه شده از ویکی پدیا

نظرات جالب خانم فاخته لونا زمانی بنیان گذارانجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران (آداپ)

2011-09-02T17:27:00.000+04:30

نظر خانم فاخته لونا زمانی بنیان گذار و دبیر کنونی انجمن دفاع از زندانیان سیاسی آذربایجانی در ایران (آداپ) در باره قهرمانان ملی و رهبران ملی آذربایجان ، نژادپرستی و نقش ورود اعراب و ترک ها به ایران و زبان ترکی بعنوان زبان رسمی آذربایجان:

1- سخنرانی فاخته زمانی در کنگره آمریکا سال 2005 که در آن از پیشه وری بعنوان یکی از رهبران ملی آذربایجان در کنار بابک خرمدین و ستارخان و باقر خان نام برده است.

They are not permitted to assemble in public places or in their own houses on dates important for the Azerbaijani nation’s history, such as honoring national heroes like Babak, Sattarhan, Baghirhan, as well as national leaders like Pishevari.

http://www.adapp.info/en/index.php?option=com_content&view=article&id=182:in-defense-of-azerbaijani-political-prisoners-speech-of-fakhteh-zamani-in-us-congress&catid=32:adapp-exposes&Itemid=47

2-سخنرانی فاخته زمانی در سال 2010(در جلسه ای با گروه الاحواز) که در مورد نزادپرستی در ایران میگوید: نزاد پرستی مسئله ایست که من به عقیده ی عرب ها و ترک های آذربایجان بیش از اقوام دیگر ایران با آن رودررو هستند.من نمیدانم اگر براساس دنیای ایده آل آنها(فارس ها) عرب ها و ترک ها به ایران نمی آمدند ، ایران ،نمی دونم ،ممکن بود کشوری متمدن میشد، چیزی که امروز ما نمی بینیم.

Racism is something that I think Arabs and Azerbaijani Turks are facing more than the other ethnic groups in

Iran

. I don’t know in their perfect world If Arabs didn’t come and Turks didn’t come to Iran, Iran would be,a I don’t know maybe a civilized country which we not see now.

دقیقه 4:07به بعد تا دقیقه 4:37

http://www.youtube.com/watch?v=OMiQsRCqtqY

3- نظر خانم فاخته زمانی در مورد زبان ترکی. ایشان در مصاحبه با برنامه افق به صراحت عنوان میکنند خواهان این هستند که زبان ترکی در آذربایجان زبان رسمی بشود. دقیقه 19:17 تا 20:17 از ویدیو را ببینید و مقایسه کنید با نظر آقای شریعتمداری در همین ارتباط و در همان برنامه دقیقه26:00 به بعد را توجه کنید.

http://www.youtube.com/watch?v=HCNkGhNZ2Tg

مهرانگیز منوچهریان

2011-08-25T22:08:00.000+04:30

مهرانگیز منوچهریان حقوق دان ، موسیقی دان و سیاست مدار و نخستین سناتورزن در ایران بود.

مهرانگیز منوچهریان در سال1285 در مشهدبه دنیا آمد. او در سال ۱۳۲۵ همراه با ۱۳ دختر دیگر از نخستین دانشجویان دانشکده حقوق دانشگاه تهران بود. منوچهریان این رشته را تا کسب دکترا ادامه داد.

او از سال ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱سناتور انتصابی مجلسسنا بود.

پروانه ی وکالت مهرانگیز منوچهریان پس از انقلاب ۱۳۵۷ باطل شد. او در14 تیرماه سال1379 درتهران درگذشت.

منبع ویکی

شمس‌الملوک مصاحب

2011-08-19T22:14:00.000+04:30

شمس‌الملوک مصاحب (1292 در تهران -1376) شاعر و نویسنده، و از نخستین سناتورهای زن مجلس سنای ایران بود. او جزو نخستین گروه زنان ایرانی که به دانشگاه رفتند نیز هست.

شمس الملوک مصاحب که در خانواده‌ای فرهنگی، در کنار برادرش غلام حسین مصاحب (ریاضی‌دان و دانشنامه‌نویس) و خواهرش اشرف الملوک مصاحب (پزشک) رشد کرده بود، در مدرسه ی ناموس تحصیل کرد و برای ادامه تحصیل به دانشسرای عالی و پس از آن، دانشگته تهران رفت و در سال ۱۳۲۲ در رشته ی ادبیات فارسی دکتراگرفت. موضوع رساله دکترای وی «ادبیات غنایی» بود که با درجه عالی به تصویب رسید. سپس برای ادامه تحصیل در رشته تعلیم و تربیت به دانشگاه‌های کانادا و آمریکا رفت. شمس‌الملوک مصاحب پنج هزار بیت شعر سروده‌است ولی دیوانش چاپ نشده‌است. البته قطعه‌هایی از او در تذکره‌ها آمده‌است از جمله: «هدیهٔ مادر»، «چنگ گسسته» و «یار مهربان».

برخی از مشاغلی که شمس‌الملوک مصاحب در طول زندگی خود برعهده داشت عبارتند از: سرپرستی ماهنامه «زندگی روستایی»، ریاست چند دبیرستان دخترانه مهم تهران مانند دبیرستانهای «پروین»، «شاهدخت» و «نوربخش»، مشاور وزیر آموزش و پرورش در امر مبارزه با بی‌سوادی، معاونت وزارت آموزش و پرورش، ریاست قسمت فرهنگی بنیاد پهلوی ، ۱۷ سال سناتوری درمجلس سنای ایران . آرشیو سخنانی او در مجلس سنا درباره «لزوم جلوگیری از نمایش فیلمهای مبتذل» در کتاب «اسنادی از موسیقی، تئاتر و سینما در ایران (۱۳۰۰-۱۳۵۷ هـ .ش)» موجود است.
منبع ویکی پدیا

بدر الملوک بامداد

2011-08-12T08:25:00.000+04:30

بدرالملوک بامداد( 1277-1366) روزنامه نگار،آموزگار،نویسنده و فعال اجتماعی ایرانی و عضو انجمن کانون بانوان بود و بعدها از موسسان سازمان بانوان هوادار حقوق بشر و صاحب امتیاز روزنامه ی زن روز شد.بدرالملوک با کمک معلمان سرخانه زبان فارسی و فرانسوی را آموخت و در حالی که برای روزنامه‌های داخل و خارج از ایران مقاله می‌نوشت در سال1296 به دارالمعلمات رفت و ۸ سال بعد، در سال ۱۳۰۴ به معاونت دارالمعلمات منصوب شد و در سال‌های بعد کتاب‌های متعددی برای مدارس نوشت. او در سال ۱۳۱۴ که دختران اجازه ورود به دانشگاه یافتند وارد دانشسرای عالی شد۱۱ سال بعد رئیس دانشسرای عالی دختران گشت. در پایان جنگ جهانی دوم برای ادامه تحصیل به آمریکا رفت و ازدانشگاه کلمبیا فوق لیسانس آموزش و پرورش گرفت.در سال ۱۳۰۴ دخترش پروین بامداد (که از شاعران دوران خود شد) به دنیا آمد اما یک سال بعد همسر بدرالملوک (که سومین همسر او بود) درگذشت و او خود پروین را به تنهایی بزرگ کرد.از مهم‌ترین کتاب‌های او می‌توان به «زن ایرانی از مشروطیت تا انقلاب سفید» اشاره کرد که در ساال 1348 منتشر شدبامداد که از اعضای فعالکانون بانوان بود (سازمانی برای فعالیت‌های خیریه و تا حدی اجتماعی برای زنان. پس از بازگشت سازمان بانوان هوادار حقوق بشر را پی ریزی کرد.سازمان زنان طرفدار اعلامیه ی حقوق بشر سازمانی بود که از تغییر نام جمعیت زنان ایران به وجود آمد. جمعیت زنان در سال 1321 تاسیس شد. در همان زمان مشاوره راهنمای خانواده رادیو را نیز بر عهده داشت. او سپس امتیاز روزنامه ی زن روزرا گرفت. بدرالملوک بامداد همچنین دبستانی به نام بامداد تاسیس کرد تا روش‌های نوین آموزش و پرورش را در آن اجرا کند.

منبع وبکی پدیا

ليلا اسفندياری؛ از باتوم بسيجی ها تا يخچال های هيماليا

2011-07-27T08:16:00.000+04:30

از روز جمعه ۳۱ تير، پيکر ليلا اسفندياری در ارتفاعات هيماليا و بين شکاف های يخی آرام گرفته است. زنی که صعودهای زمستانی اش از مسيرهای مختلف به دماوند و صعودش از ديواره علم کوه، فقط گام های نخست او در بلندپروازی های بی نظيرش در اين رشته ورزشی بود.

اولين زن ايرانی بود که «نانگاپاربات ۸۱۲۶ متری» به عنوان دومين قله دشوار جهان را فتح کرد و در همان صعود، سرپرست گروهی بود که تمام اعضايش مردان زبده کوهنوردی ايران بودند.

باز به عنوان اولين زن ايرانی به انتهای غار پراو در کرمانشاه رسيد و صعودش به يخچال دره‌‌ يخار نيز موفقيت آميز بود.

برايش غار و صخره و کوه و يخچال تفاوتی نداشتند. قصد داشت پيمايش عميق‌ترين غار دنيا در سوچی روسيه را داشت اما پليس روسيه به ايرانی ها اجازه نمی داد وارد آبخازيا شوند.

در صعود به قله «کی دو» هم تا آستانه موفقيت کامل پيش رفت. قله هشت هزار متری گاشربروم۲ آخرين نقطه ای بود که او بر آن گام گذاشت. جايی که حتی زبده ترين کوهنوردان جهان، برای برداشتن هر قدم بايد پنج بار نفس بکشند.

عبدالعظيم برهمنی از کوهنوردان تيم ملی ايران، مقصر اصلی اين اتفاق تلخ را کارگر ارتفاع بالای ليلا می داند و می‌گويد: «کارگر ارتفاع بالای ليلا هيچ کمکی به او نمی کرد؛ به نحوی که وقتی من برای ليلا چای آماده کردم، کارگرش حتی در کنار چادر هم نبود، چه برسد به اين که در موقع لازم بتواند به ليلا اسفندياری کمک کند.»

ليلا ديسک کمر داشت و جراحی هم کرد. گويا ريسک اين عمل به قدری بالا بوده که خطر فلج شدن را هم در پی داشته اما ليلا با تمام مصائب مالی که او را در تنگنا قرار داده بود؛ نه تنها بر اين عارضه غلبه می کند، بلکه ارتفاعات هيماليا را هم زير پا می گذارد.

سيمای ليلا؛ آن روی ديگر

ليلا اسفندياری و ماجراهای حيرت انگيز صعودهای انفرادی اش به مرتفع ترين قلل جهان؛ فقط زمانی بر سر زبان ها افتاد که در بام جهان لغزيده و پايين افتاده بود.

همان جا که وصيت کرده بود اگر افتادم، بگذاريد بمانم. می خواهم «بام جهان» آرامگاه ابدی ام باشد.

زنی که به خاطر انجام يک مصاحبه بدون روسری، محبوبيتی نزد مقامات ورزش ايران و فدراسيون کوهنوردی نداشت. آن ها که موفقيت های بين المللی ورزشکاران ايرانی را مصادره می کنند، در تمام اين سال ها رغبتی به پوشش اخبار بانوی بی نظير کوهنوردی ايران نداشتند.

جستجويی در خبرگزاری های دولتی و آرشيو و سايت فدراسيون کوهنوردی جمهوری اسلامی ايران، گواه اين موضوع است.

جايی که حتی خبر صعودهای تفريحی و دسته جمعی به «اشترانکوه» نيز شرح داده شده اما درباره تنهايی ليلای ايران در کمپ K۲ و در ميان تيم های مجهز کوهنوردی اتريش، ايتاليا، آمريکا و کره جنوبی، چيزی نوشته نشده است!

ليدا اسفندياری، خواهر کوچکتر ليلا و صندوقچه اسرار زندگی اعجوبه ای است که از شعار دادن بيزار بود اما يک شعار را هميشه زمزمه می کرد: «زن ايرانی می تواند.»

حالا از ليلا اسفندرياری به عنوان يکی از چهره های ماندگار تاريخ ورزش ايران ياد می شود. اما ليدا از رازهای سر به مهری سخن می گويد که ابعاد تازه ای از شخصيت چند وجهی اين قهرمانی ملی را نمايان می کند.

اين گفت وگو در منزل ليدا اسفندياری در دانمارک و ۳ روز پس از درگذشت ليلا اسفندياری انجام شده است.

***
در شرايطی که به خاطر تاثر شديد؛ ليدا وضعيت روحی مساعدی نداشت و در امتداد صحبت درباره زندگی مشقت بار خواهرش، بی قفه و بی اختيار اشک می ريخت.

ليدا ابتدا فيلمی پخش نشده از تلاش ليلا برای صعود به «کی دو» را به نمايش گذاشت. همچنين چند مصاحبه ويدئويی با ليلا و بيان ديدگاه های او از زبان خودش، تاييديه ای است بر اظهارات ليدا که در ادامه آمده است.

زن تنهای ايرانی در پاکستان، جايی که تيم های اروپايی، آمريکايی و آسيايی با تجهيزات و تدارکات کامل آمده اند؛ دوربين را به روی گام های نخستش بر ارتفاعات کی دو گرفته و نفس نفس زنان می گويد: «وقتی که شروع کردم کوله پشتی نداشتم. کفش و کيف کوهنوردی را قرض می گرفتم و لباس کوهنوردی را از تاناکورا (اجناس بنجل و دست چندم) خريدم.»

«گاهی که از صعودهايم برمی گشتم پول کافی برای تردد نداشتم و خيلی وقت ها پس از صعود، نمی توانستم يک فنجان چايی بخرم. اما نخواستم متوقف شوم. حالا من اينجا هستم. زيرا زن ايرانی می تواند.»

ليلا دو سال قبل هم به نشريه شيرزنان گفته بود: «وقتی برای دانشگاه انتخاب رشته‌ می‌کردم، پرستاری يا وکالت را دوست داشتم. اما پدرم نگذاشت. گفت ميکروبيولوژی خوب است چون می ‌روی آزمايشگاه و کسی با تو کاری ندارد! اما برای وکالت بايد خيلی الپره باشی.»

الهه حبيبی از او پرسيده بود: «الپره يعنی چی؟» و او در پاسخ گفته بود: «يعنی خيلی پررو!»

خانم ليدا اسفندياری، از انعکاس گسترده اين خبر در رسانه ها مشهود است که حالا بسياری از مردم، از زندگی ليلا در ارتفاعات آگاه شده اند. از زندگی زمينی ليلا اما اطلاعات چندانی در دست نيست.

لیدا اسفندیاری: ما خانواده ای پر جمعيت بوديم. او ۱۳ سال از من بزرگتر است و اولين خاطراتی که از او دارم، عشق او به درس و مطالعه زير نور شمع بود. روحيات خانواده ما به شدت سنتی بود.

دختران خانواده، تمايلی به پذيرفتن اين سختگيری های افراطی نداشتند اما از مقابله با آن نيز عاجز بودند.

ليلا همان طور که خودش هم گفته است؛ ناگزير به تحصيل در رشته ميکروبيولوژی شد. من و مادرم نيز همراه با او راهی شمال ايران شديم که محل تحصيلش بود.

با سماجت درسش را می خواند اما هيچ فرصت و امکانی را برای نقاشی هدر نمی داد. از روی مقوا گرفته تا حتی کوزه های گلی.

مثلاً روی يکی از همان مقوا که در دوران دبستان برای درست کردن روزنامه ديواری استفاده می کرديم، کوسه ای را با مداد سياه کشيده بود که آدم ها احاطه اش کرده اند و با نيزه دارند جانش را می گيرند.

چگونه ناگهان شيفته طبيعت و کوهنوردی شد؟

او در شمال، ساعت ها از زير شيروانی خانه مان به کوه و دريا زل می زد. گويی داشت مسير آينده اش را توی ذهن مکاشفه گرش ترسيم می کرد.
ارتباط او با طبيعت، کليشه ای نبود. ارتباطی به شدت درونی و غير قابل توصيف بود. گرچه از معدود جلوه های بيرونی اش می توانم به علاقه وافر او به فيلم رقصنده با گرگ ها اشاره کنم. يا مثلاً ساختن اجسامی که با اشک شمع ها شکل می گرفتند.

يا اين که هيچ وقت احساس نمی کرد بايد با طبيعت مبارزه کند و بر آن غلبه کند. ارتباطش با کوه و کمر هميشه بر پايه احترام متقابل بود. هميشه می گفت بايد ببينم آيا اين کوه، اجازه می دهد صعودش کنم يا نه.

وقتی که تحصيلاتش تمام شد برگشتيم گوهردشت. يک روز با وانت آمد و شمع های گريانش را با دقت بسته بندی کرد و رفت که زندگی مستقل خود را آغاز کند.

استقلالی که خانواده ام بهای سنگينی برايش مقرر کردند. بی آن که کوچکترين خطايی از او سر زده باشد، از ديدن من و حضور در جمع خانواده محروم شد. ليلا اما مخفيانه می آمد و به من سر می زد.

آخرين ديدار حضوری مان در سال ۲۰۰۰ و در فرودگاه بود که من برای هميشه از ايران خارج شدم.

او در اتاقکی ۶ متری زندگی می کرد. بدون حمام و آشپزخانه و امکانات اوليه زندگی. کوهنوردی را هم همين طور شروع کرد. با هيچ شروع کرد. يگانه سرمايه اش فقط اراده ای بی مانند بود که نمی شد اندازه گيری اش کرد.

او يکی از بهترين کوهنوردان جهان بود. در حالی که ميزان تمرينات و سابقه کوهنوردی فنی اش بسيار کمتر از حدود معمول برای هيماليانوردان است. اين عجيب نيست؟

شايد اين اظهاراتم خانواده ام را برنجاند اما واقعيت های زندگی يک قهرمان ملی را نمی شود از مردمی که دوستش دارند پنهان کرد.

اين حقيقت محض است که او فقط به خاطر حفظ هويت فردی و انسانی اش از آغوش خانواده طرد شد.

امروز همه ليلا - ليلا می کنند اما او از اعماق فقر و نداری تا بام جهان را تنهايی و با پای پياده طی کرد.

او خانه اش را فروخت تا هزينه های صعود به گورستان مشهورترين کوهنوردان جهان يعنی گاشربروم را تامين کند.

هميشه پای تلفن التماسش می کردم که نرود اما او هدفش را می شناخت. می دانست به کجا قرار است برسد. ليلا فقط زمانی آرام گرفت که چند ساعت قبلش، از مرزهای جاودانگی عبور کرده بود.

پنج صبح بيدار می شد. از خانه می زد بيرون و خودش را می رساند به ارتفاعات نزديک محل زندگی اش. سپس به سرعت راهی بيمارستان محل کارش می شد. تا غروب کار می کرد و پس از آن هم تمرينات بدنسازی.

با وجودی که صداوسيما و رسانه های دولتی علاقه زيادی به انعکاس موفقيت زنان ورزشکار ايرانی دارند، اما در تمام اين سال ها غير از چند مورد گذرا، علاقه ای به مطرح کردن نام ليلا نداشتند. شما علت اين موضوع را در چه می بينيد؟

او يک مصاحبه ای هنگام صعود به K۲ انجام داده بود. و مسئولان ورزش به جای اين که به موفقيتش بپردازند و هيماليا نوردی يک دختر ايرانی را ستايش کنند، او را ملامت کردند که چرا روسری برسر نداشته!

در ماجرای درگذشت سامان نعمتی در راه صعود به قله نانگاپاربات نيز خيلی ليلا را تحت فشارهای روحی قرار دادند. در حالی که او تمام تلاشش را برای منصرف کردن مرحوم نعمتی برای بازگشت به پايين انجام داده بود.

آن مسئولان حالا بايد به اين سوال پاسخ بدهند که در فقدان ليلا، چقدر خودشان را مقصر قلمداد کرده اند!

اين همه کانون و هيات و انجمن کوهنوردی، صخره نوردی و غارنوردی دولتی هست در ايران. وقتی ليلا خانه اش را فروخت و ناگزير، از محل کارش استعفا داد هيچ کدامشان هيچ حمايتی از ليلا نکردند.

حالا خيلی مضحک است که حکومت و دستگاه تبليغاتی صداوسيما بخواهند نام ليلا را مصادره کنند.

نکته بعدی، حضور کامل ليلا در تظاهرات خيابانی پس از انتخابات رياست جمهوری در ۲۲ خرداد ۱۳۸۸ بود. او در تمام روزهايی که مردم کشورمان در خيابان ها جان می دادند، پا به پای آن ها بود.

هدف او از مشارکت در اعتراضات خيابانی چه بود؟

ليلا پابه پای مردم فرياد آزادی خواهی را سر می داد. او همواره مدافع سرسخت حقوق پايمال شده زنان ايرانی بود و هرگز اين گفتمان مسلط در جمهوری اسلامی را نپذيرفت که زن جنس دوم است.

هر بار که تظاهراتی در ايران سر می گرفت به شدت نگرانش می شدم و به سختی موفق می شدم پيدايش کنم و جويای وضعيتش شوم.

روزی که ندا آقا سلطان را کشتند، طبق معمول او نيز در خيابان بود. وقتی توانستم شماره اش را بگيرم نفس نفس زنان گفت تو چرا خانه هستی؟ رفته ای اروپا که بنشينی توی خانه؟ مگر آن جا ايرانی ها تظاهرات ندارند؟

به گفت وگو با من ادامه نداد. می گفت ما که در خارج هستيم، از اين طريق می توانيم صدای مردم ايران باشيم و نبايد دريغ کنيم.

در يکی ديگر از تظاهرات ها وقتی پس از چندساعت تلاش موق شدم صدايش را بشنوم، متوجه شدم که به شدت آسيب ديده است. ضربات باتوم بسيجی ها روی پيکر نازنين، پاک و بی گناه خواهرم فرود آمده بود.

با گريه به او گفتم تو يک قهرمان ورزشی هستی. تو از طريق افتخارات بين المللی ات می توانی صدای مردم ايران باشی و نبايد جانت را در خيابان ها به خطر بيندازی.

اما او به من گفت؛ خون من از خون بقيه هموطنانم رنگين تر نيست. گفت روزی خواهد رسيد که همه ما زنان ايرانی آزاد خواهيم شد.
برگرفتهhttp://www.radiofarda.com/content/f5_leila_esfandiari_and_her_life_in_mountains_and_in_demonstrations_in_iran/24277785.html

زن در آثار شاملو: آن که گفت آری ،آن که گفت نه(ویژه ی سالمرگ احمد شاملو)

2011-07-24T12:12:00.000+04:30

نوشتن در مورد شاعري كه ابعاد چندگانه حضورش در جهان، جنبه اي كيفي و قابل تامل داشته؛ در وادي هنر، فرديت سبكي يافته و در روزگار خود، به هنرمندي جريان ساز تبديل شده است، دشوار است. به خصوص به راي من كه به خاطر نوشتن كتاب هفتصد و اندي صفحه اي نقد اشعار او، در فضاهاي شعري اقامتی طولانی داشته ام؛ با جنبه هاي مختلف اشعار او زيسته ام؛ با شادي راوي سروده هاي او، شاد بوده ام و با اندوهش گريسته ام. اين مساله دشوارتر ميشود وقتي كه مجبور باشم از ميان عناصر هنري وموضوع هاي متنوع اشعار او، دست به انتخاب بزنم و در يك يادداشت مختصر، درباره آن بنويسم. به هر تقدير، حاال كه چارهاي جز انتخاب نيست، ترجيح ميدهم بيشتر پيرامون موضوعي بنويسم كه به نظر من بهانه اصلي شكل گيري بخش عظيمي از سرودههاي او بوده است؛ يعني پيرامون مفهوم »انسان« در مكتب او»انسان« از ديدگاه راوي شعر شاملو، حضوري سنگين، چندبعدي و پرمعنا در جهان دارد و سخن گفتن از چگونگي وضعيت او و توجه به ايده آل هايش، مهمترين دغدغه شاعر است. اين »انسان«، آزاد آفريده شده است، در موجوديت کلی خود، سوژهاي مقتدر است و توانايي گفتن »آري« و »نه« را دارد. »آري« به هر چه كه مايه سعادت و شادكاميا ش است و »نه«، به هرچه حق يك زندگي انساني و درخور را از او سلب ميكند. »آري« به عشق،
عدالت، صلح، آزادي و »نه« به نفرت، خشونت، بيعدالتي و استبداد. در قدم اول، انسان در مكتب شعري شاملو، مفهومي عام، جهاني و فارغ از تقسيم بنديهاي طبقاتي، شاد زيستن را دارد. در قدمهاي بعدي است كه اين مفهوم كلي، مفاهيم فرعي تري مي يابد. به طور مثال به وطني و غيروطني، ستمگر و ستمديده، فقير و غني، آگاه و ناآگاه يا مرد و زن تقسيم ميشود و در درونمايه اشعار او، موضوعيت مييابد، به كنشهاي خاص خود دست ميزند و عكس العمل هاي راوي، نسبت به عملكرد او شكل ميگيرد. و اما در اين ميان، راوي كيست؟ راوي شعر شاملو نيز خود سوژه اي توانمند است كه قدرت »ديدن«، »انتخاب كردن«، »بيان كردن«، »اعتراض« و »قضاوت« را دارد؛ آن هم با جسارتي مقتدرانه كه در بيشتر موارد، در نقش يك سوژه استعاليي، احكامي كلي صادر ميكند و به هيچ وجه، قصد كوتاه آمدن از مواضع خود را ندارد. او در يك نگاه دقيق، سه وجه وجودي »انسان« را هدف قرار ميدهد: وجه »اجتماعي«، »فلسفي« و »شخصي« او را و گفت وگوي خود را در مورد اين سه وجه در هيئت گزارههاي کلامی بيان ميكند.گفت وگو درباره وجه اجتماعي »انسان« به طور عمده، سرودههاي اجتماعي – سياسي و انتقادي او را شكل داده است؛ تعداد اين سرودها ، كم نيست و در همه دورانهاي شاعرياش، حضوري صريح، پابرجا و جدي دارند و بر خواسته هاي خود پافشاري ميكنند. وجه فلسفي »انسان« مكتب او، در پي بيان چگونگي حضور او در هستي و تعاملش با جبر ناگزير مسلط در سرشت »بودن« است. »انسان« در نظر راوي شعر شاملو، در هر دو وجه اجتماعي و فلسفي خود، يك سوژه در فرآيند است؛ سوژهاي كه تمامي ندارد و سير حركت او در جنبشي مداوم و نفسگير، پيوسته از »بودن« به سمت »شدن« است؛ به نحوي كه ميتوان گفت »انسان« موردنظر او در اين وجوه، جنسيتي، عقيدتي، قومي و نژادي است كه في نفسه در وجوه هميشه در حال سفر است يعني رفتن از خامي به سمت كمال. راوي شعر شاملو، اين فرآيند و دگرگوني مداوم را ميستايد و آن را مهمترين نقش و وظيفه »انسان« در هستي ميداند چرا كه از ديد اين راوي:»بودن«، ديگر است و »شدن« ديگر آن كه »شد«، باري از »شدنتر« باز نخواهد ايستادكشيدهگام و استوار قدمبرخواهد داشت و قانون زرين خود رابرگستره اعتماد خويش، مستقر خواهد كرداز همين رو است كه هر گاه روند حركت »انسان« در اين مسير، كند ميشود، راوي شعر شاملو، او را »غفلتزده« ميخواند و نسبت به سرنوشت او نگران است و دريغ خود را توقف او، با افسوس و درد بيان ميدارد:فرياد بركشيدم:- اينك چراغ معجزه مردم!
تشخيص نيم شب را از فجر
در چشمهاي كوردليتان
سويي به جاي اگر
مانده ست آنقدر
تا از كيسه تان نرفته
تماشا كنيد و خوب
در آسمان شب
پرواز آفتاب را.
در وجه ديگري از نمود وجه فلسفي »انسان« در شعر شاملو، خودنمايي »هيبت مرگ« را در برابر »زندگي« ميبينيم كه انديشه هاي هستي مدارانه او را شكل ميدهد و راوي در تلاش است »انسان« را به پذيرش اين واقعيت ناگزير فراخواند؛ واقعيت گذار تدريجي زندگي به مرگ.به هر حال آنچه شعر شاملو را متعلق به زمانه خودش ميكند، كوشش او در گسترش محورهاي نوگرايي در ذهنيت و زبان سروده هاست كه از جهات فراواني قابل تامل است و در اين مختصر، مجال پرداختن به كليه اين محورها نيست اما آنچه در اين يادداشت، به دلایلی مايلم بيشتر به آن بپردازم وجه شخصي »انسان« است كه به طور عمده، در مناسبات شخصي، عاطفي و عاشقانه درگير ميشود و به ناچار مفهوم كلي »انسان« را مورد تفكيك جنسيتي قرار ميدهد و آن را به »زن« و »مرد« تقسيم ميكند. اين تقسيم دو نتيجه مثبت و منفي را عايد شعر شاملو كرده است. مثبت، از اين جهت كه مناسبات عاشقانه انساني را در سروده هايي زيباتصوير كرده است و وابستگيهاي عاطفي اين دو جنس را به حقيقت مادي و ملموس وجود آنها پيوند داده است. اين سروده ها، برگهاي درخشاني را به تاريخ عاشقانه سرايي شعر فارسي افزوده اند. اما وجه منفي اين تفكيك، برملا كننده بخشهاي سنتي ذهنيت راوي اشعار شاملو است كه با همه تالشي كه در رنگ و جال دادن به باورهاي مدرن خود در توجه به هويت انساني »زن« ميكند اما نگاه او به »زن« همانند ذهنيت مسلط مردانه در جامعه خود، همچنان نگاهي شرقي است نه يك نگاه معاصر جهاني. اين نگاه، هر چند از ارزش هنري شعر او نمي كاهد اما به ارزش اجتماعي شعر او به عنوان يك شاعر مدرنيست به طور جدي لطمه ميزند. در اشعار شاملو، به جز مرثيه اي كه براي »فروغ فرخزاد« سروده شده است و يك يا دو مورد ديگر، نقش »زن« به طور كلي نقشي منفعل، مهجور، سنتي و معادل با نقش متداول آن در فرهنگ عامه است زيرا »زن« در شعر شاملو در بدترين حالت خود، فريبكار است و در هيئت نفس اماره بر سر راه »مردان جسور و انديشمند« قرار ميگيرد تا آنها را فريب دهد و در بهترين حالت »معشوق« يا »معشوق – مادر« است كه پناهگاهي براي رشد و بالندگي »مرد« است
http://roozegardaily.com/pdf/90-05-01/08.pdf

تجاوز در دنیای مجازی!

2011-07-14T19:09:00.000+04:30

در این روزهایی که حکومت اسلامی ایران در راستای حرکت های زن ستیزانه که از بدو به قدرت رسیدن در انجام آن به شکلها و بهانه های مختلف کوتاهی نکرده با شدت بیشتری در حال تکمیل آن است،در فضاهای مجازی اثرات تخریب گر این حرکتها را با کمی دقت در گفتمانهای بعضی از کاربران مجازی بخوبی می توانیم مشاهده کنیم و من دوباره به این می رسم که مگر نه این است که حکومتها بر آمده از دل فرهنگ مردم هر جامعه هستند ؟ما وارثان فرهنگ پوسیده و بیمار مرد سالاری هستیم که قرنهاست از یک نسل به نسل دیگر دست به دست شده،و حال این ما هستیم و فرهنگ وا پس گرایی که بر تمام زمینه های زندگی ما سنگینی می کند.به طوریکه نفس هایمان را به شماره انداخته!و متاسفانه این فرهنگ پوسیده را بعضی از ما خواسته و یا نا خواسته با خود به فضای مجازی آورده ایم(.فضایی که در آن شاید بتوان گفت اندک جایی ست برای نفس کشیدن و فریاد زدن خواسته هایی که بشدت در دنیای غیر مجازی سرکوب می شود)از نشانه های بارز آن فحاشی های جنسی است که در هنگام بروز اختلاف به یکدیگر نسبت داده میشود..و در این میان از خانواد های مونث یکدیگر با فحاشی های رکیک جنسی پذیرایی می شود .و نکته اینجاست که خیلی از کسانی که با این معضل فرهنگی دست به گریبان هستند خواستار تغییر در چگونگی روابط اجتماعی یند ، و بشدت از وضع کنونی ناراضی و بدنبال راه حلی برای برون رفت از این بحران! بحث بر سر فحاشی نیست، چرا که در همه جای دنیا فحاشی هم یکی از تکنیک هایی ست که بعضی ازاشخاص برای بروز پرخاشگری به کا ر می برد...اما در کمتر نقطه ای ازجهان شاید چنین مرسوم باشد که هدف این پرخا شگری خانواده ی مونث اشخاص باشد، مگر جوامعی که زن بودن در آن جرم است و عیب ،تا جائیکه در عصبانیت هم این زنان بخت برگشته هستند که باید مورد تهاجم قرار بگیرندو با استفاده ازا بزار جنسی مردانه به صورت مجازی به آنها تجاوز شود.همانطور که این روزها خبرهای مربوط به تجاوزهای دسته جمعی به زنان را می خوانیم در فضاهای مجازی هم ظاهرن زنان از تجاوزات در امان نیستند . در اینجا روی سخن من با مزدوران قلم به دست نیست که حسابشان جداست و گاهی یا خود آتش این معرکه را روشن می کنند و یا از آب گل آلوده ماهی می گیرند . روی سخن من با دوستانیست که خواستار رهایی از این سقوط اسف بار فرهنگی هستند,دوست گرامی برای تغییر و ترک یک ناهنجاری اجتماعی باید از خود شروع کردو این توجیه که همه اینچنین هستند و یا این الفاظ عادت شده و چه و چه ....،فقط فرار از مسولیت پذیرش رفتار ناشایستی است که انجام آن برایمان عادت شده!برای گام برداشتن به سوی عدالت و برابری و آزادی هر کسی خود به تنهایی می تواند آغازگر باشد ،بیایید هر یک از ما ..فرهنگ سازی را از خود شروع کنیم.

گئومات

2011-07-10T19:39:00.000+04:30

گئومات یا گومات یا گئوماتا نام مغی بود که به نوشته کتیبه بیستون در غیاب کمبوجیه ی دوم پادشا ه هخامنشی که آن زمان در مصر بود، به عنوان بردیا برادر کمبوجیه، از سال ۵۲۲ تا ۵۲۱ پیش از میلاد بر تخت نشست و خود را شاه خواند. امروزه در برخی از منابع از او به عنوان همان بردیا برادر کوچک‌تر کمبوجیه یاد می‌شود که به‌دست داریوش مقتول و سلطنت از او غصب شد. گئومات در همان دوران تصدی خود یکی از قدیمی‌ترین جنبش‌های اجتماعی ایران را به راه انداخت که با نام جنبش گءومات مغ در تاریخ به یادگار مانده‌است.بنا به روایتی که درکتیبه ی بیستون آمده‌است، کمبوجیه پیش از رفتن به مصر برادر خود،بردیا ، را کشته بود لیکن مردم از این موضوع خبر نداشتند. از این رو گئومات توانست خود را در نزد عامه، بردیا جا زند و بعد از نشستن بر تخت (درپارس ) به کشتن نزدیکان که از این راز اطلاع داشتند پرداخت. کمبوجیه پیش از آنکه بتواند این بردیای دروغین را به زیر کشد، درگذشت. سرانجام داریو ش بزرگبه کمک دیگر نجبای پارسی در طی کودتایی گئومات را کشت و خود بر تخت نشست. این واقعه راداریوش بزرگ در کتیبه ی بیستون خود بیان کرده، کتیبهٔ مزبور به سه زبان نوشته‌شده، زبان پارسی قدیم،عیلامی و زبان بابلی و خیلی مفصل است. عین بیان او که به زبان‌های اروپائی ترجمه شده، به فارسی کنونی ترجمه و در ذیل درج گردیده‌است. داریوش شاه می‌گوید،

این است آنچه من کردم، پس از آن که شاه شدم،کمبوجیه پسر کورش از دودمان ما پیش از این شاه بود. از این کمبوجیه برادری بود، بردی نام، از یک مادر و یک پدر با کمبوجیه، بعد کمبوجیه بردی را کشت، با اینکه کمبوجیه بردی را کشت، مردم نمیدانستند او کشته شده، پس از آن، کمبوجیه به مصر رفت، بعد از اینکه کمبوجیه به مصر رفت، مردم بد دل شدند، اخبار دروغی درپارس ومادو سایر ممالک با شدت منتشر شد. پس از آن گئومات مغ برخاست و مردم را فریب داد که من بردی، پسر کوروش، برادر کمبوجیه، هستم. پس از آن تمام مردم بر کمبوجیه، شوریدند، او تخت را تصرف کرد. پس از آن کمبوجیهٔ مرد، به دست خود، کشته شد. این اریکهٔ سلطنت که گئوماتای مغ از کمبوجیه انتزاع کرد، از زمان قدیم، در خانوادهٔ ما بود بنابراین گئوماتای مغ، پارس و مادو ممالک دیگر را از کمبوجیه گرفت و به خود، اختصاص داد. او شاه شد. کسی ازپارس و ماد و یا از خانوادهٔ ما پیدا نشد که این سلطنت را از گئوماتای مغ باز ستاند. مردم از او می‌ترسیدند، چه عدهٔ زیادی را از اشخاصی که بردیا را میشناختند، می‌کشت. از این جهت می‌کشت که خیال می‌کرد، کسی مرا نشناسد و نداند، من پسر کوروش نیستم. هیچکس جرئت نمیکرد چیزی دربارهٔ گئوماتای مغ بگوید تا اینکه من آمدم ازاهورا مزدا یاری طلبیدم، اهورامزدا مرا یاری کرد. من با کمی از مردم، این گئوماتای مغ را با کسانی که سر دستهٔ همراهان او بودند، کشتم. در ماد قلعه ای هست که اسمش سی ک ی هواتیش (سیکایاووش) آنجا من او را کشتم. پادشاهی را از او باز ستادم به فضل اهورامزدا شاه شدم، اهورامزدا شاهی را به من اهدا کرد. سلطنتی را که از دودمان ما بیرون رفته بود، برقرار کردم، آنرا بجایی که پیش از این بود، باز نهادم، بعد اینطور کردم، معابدی را که گئوماتای مغخراب کرده بود، برای مردم مرمت کردم، بازار و حشم و مساکنی را که گئوماتای مغ از طوائف گرفته بود، به آنها رد کردم، مردم پارس و ماد و سایر ممالک را بحال پیش برگرداندم. بدین نحوه آنچه را که از جایش به در رفته بود، به احوال پیش عودت دادم. به فضل اهورامزدا اینکارها را کردم. آنقدر رنج بردم تا طائفهٔ خود را به مقامی که پیش داشت، رسانیدم.

روایت هرودوت از به پادشاهی رسیدن داریوش چنین است:طبق این نظریه داریوش با تروربردیاکه ادعا شد غاصب است، با همکاری شش خانواده اشرافی ایرانی دیگر، بر تخت نشست و صبح روز بعد تاجگذاری کرد..

گئومات یا بردیای دروغین پس از دستیابی به تاج و تخت، تمام زنان کمبوجیهرا به همسری گرفت. یکی از این زنان فیدمیا، دختراتانس (هو تن ) یکی از تواناترین نجبای ایران بود. اولین کسی که پس از هفت ماه فرمانروایی به گئومات ظنین شد که او فرزند کوروش نیست بلکه مرد شیادی است،اتانس بود. او از دختر خود پرس‌و‌جو کرد و دخترش نتیجهٔ تحقیق را به پدر اطلاع داد. اتانس یک دستهٔ شش نفره، از نجبای پارس را که به آنها اطمینان داشت، درشوش تشکیل داد و با ورود داریوش ازپارس تصمیم اتخاد شد که او را نیز در گروه خویش وارد سازند. این هفت تن با هم قسم خوردند که برای دفع غاصب اقدام کنند.هرودوت ین قیام را قیام هفت یار نام نهاده‌است.

گئومات مغ همان بردیای واقعیست

برخی از دانشمندان مدرن برای نمونه آلبرت آمستد اعتقاد دارند مردی که برکمبوجیه شورید برادر واقعی و وارث حقیقی سلطنت بود که داریوش او را کشت، آنگاه او را گوماتا (گئومات) نامید و داستان بردیای دروغین را اختراع کرد تا غصب سلطنت را موجه جلوه دهدبردیا یک دختر بنام پارمیس از خود بجا گذاشت که داریوش وقتی شاه شد با او ازدواج کرد تا جایگاه خود را وجههٔ قانونی ببخشد.

عبدالخسین زرین کوب می‌نویسد، با وجود بعضی مسایل که شاید این استنباط را موجه جلوه دهد، در حال حاضر روی هم رفته کشته شدن بردیای واقعی به دست داریوش سوءظنی بیش نیست.اصل هر دو خبر راجع به قتل بردیای واقعی به دست کمبوجیه و طغیان یکبردیای دروغین بدون کمترین مظنهٔ بدگمانی و با وجود اختلاف در جزئیات، توسط مورخان یونانی نیز نقل شده‌است.در واقع چون احتمال تبانی بین تمام روایات موجود در آنچه به اصل خبر مربوط است، منتفی است، اصل خبر را می‌توان به عنوان خبری شایع پذیرفت نهایت آنکه در قبول جزئیات آن البته باید آنچه را جعل و کذب و مبالغه به نظر می‌آید، کنار گذاشت.

اقدامات گئومات

گئومات بعد از رسیدن به پادشاهی فرامینی صادر نمود که برخی از این فرامین به سقوط خود او منجر گردید.اینک به شرح اقدامات گئومات در طول ۸ ماه الی یکسال و نیم دوران پادشاهی او می‌پردازیم.

بخشیدن سه سال مالیات مردم و لغو خدمت نظام عمومی
ویران کردن معابد: گئومات دستور داد تا تمام معابد ملل تابعه را ویران نمایند. این اقدام نشان می‌دهد که او یک مغ متعصب و از سیاست بی‌خبر بوده است زیرا یکی از دلایل سقوط پادشاهی او را می‌توان همین اقدام وی حساب نمود. داریوش در کتیبه خود می‌گوید:« گئومات معابد را ویران کرد و من دوباره آن‌ها را آباد کردم.»
دوری گزیدن از مردم و درباریان: از جمله دستورهای عجیب گئومات که منجر به قتل وی گردید، دوری گزیدن از مردم و درباریان بود. در آغاز این دستور وی چندان عجیب نمی‌نمود زیرا پادشاه به علت تشریفات خاص سلطنتی، در بسیاری از موارد از مردم و درباریان دور بود. لیکن مشکل از زمانی آغاز گردید که گئومات دستور داد که نجبای هفتگانه هخامنشی نیز با وی دیدار ننمایند.
مصادرهٔ اموال و مراتع.

داریوش در سال ۵۲۲ پیش از میلاد گئومات (بردیای دروغین) را به قتل رساند.بدین منوال تخت و تاج پادشاهی ایران به داریوش رسید.

بر گرفته از ویکی پدیا

آریوبرزن (هخامنشی)

2011-07-03T18:58:00.000+04:30

آریوبَرزَن نام سردار ایرانی بود که در کوههای پارس در برابر سپاه اسکندر مقدونی ایستادگی کرد و خود و سربازانش تا واپسین تن کشته شدند. نام آریوبرزن در پارسی کنونی به گونه آریابرزین هم گفته و نوشته می‌شود که به معنی ایرانی باشکوه‌است.آریو برزن از جنگجویان اوکسین بود، اوکسین ها طایفه ای از مردم لردر قدیم بوده، که بازماندگانشان امروزه با نام لر بزرگ شناخته می شوند و سکونتگاهشان کوه های بختیاری وکهکیلو یه و بویر احمد امروزی بوده است.نبردگاه آریوبرزن واسکندر را در چند جای گوناگون حدس زده‌اند، به نظر می‌آید نبردگاه جایی در استان فارس در تنگ گجستان نورآباد ممسنی یا غرباستان فارس و یا بنا بر برخی روایت‌ها اطراف شهر ارجان یا آریانگان (بهبهان کنونی) باشد. به هر روی ناآشنایی اسکندر با منطقه به سود پارسیان بود ولی یک چوپان که تاریخنگاران نامش رالی بانی نوشته‌اند راه گذر از کوهستان را به مقدونیان نشان می‌دهد و اسکندر می‌تواند آریوبرزن و یارانش را به دام اندازد. (گفته می‌شود اسکندر پس از پایان جنگ آن اسیر را به خاطر خیانت می‌کشد). آریوبرزن با ۴۰ سوار و ۵۰۰۰ پیاده خود را بی‌پروا به سپاه مقدونی زد و شمار بسیاری از یونانیان را کشت و خود نیز تلفات بسیاری داد، ولی موفّق گردید از محاصرهٔ سپاه مقدونی بگریزد.

چون از محاصره بیرون آمد خواست تا به کمک پایتخت بشتابد و آن را پیش از رسیدن سپاه مقدونی اشغال کند. اما لشگر اسکندر که از راه جلگه به پارس رفته بودند، مانع او شدند. در این هنگام وی به مخاطرهٔ سختی افتاد، ولی راضی نشد تسلیم گردد. گفته می‌شود ایستادگی آریوبرزن یکی از چند ایستادگی انگشت شمار در برابر سپاه اسکندر بوده‌است.

بر پایه یادداشتهای روزانه کالیستنی مورخ رسمی اسکندر،12 اوت سال ۳۳۰ پیش از میلاد، نیروهای اسکندر مقدونی در پیشروی به سوی پرسپولیس پایتخت آن زمان ایران، در یک منطقه کوهستانی سخت‌گذر (در بند پارس ، در تنگ گجستان در نورآباد ممسنی -استان فارس) بنا به شواهد و اینکه به اسکندر گجستک ابالیش می‌گفتند و به همین نام و قول محکم این تنگه که در آن اتفاق مهم یعنی درگیری میان اسکندر و آریو برزن افتاد بنام تنگ گجستان نامیده شد با یک هنگ ارتش ایران (۱۰۰۰ تا ۱۲۰۰ نفر) به فرماندهی آریو برزن رو به رو شد و از پیشروی باز ایستاد. این هنگ چندین روز مانع ادامه پیشروی ارتش ده‌ها هزار نفری اسکندر شده بود که مصر ،بابل و شوشرا پیشتر گرفته بود و در سه جنگ، داریوش سوم را شکست و فراری داده بود. سرانجام این هنگ با محاصره کوهها و حمله به افراد آن از ارتفاعات بالاتر از پای درآمد و فرمانده سرسخت آن نیز برخاک افتاد.

مورخ دربار اسکندر نوشته‌است که اگر چنین مقاومتی در نبرد گوگمل در کردستان کنونی عراق) در برابر ما صورت گرفته بود، شکست مان قطعی بود. در گوگمل با خروج غیر منتظره داریوش سوم از صحنه، واحدهای ارتش ایران نیز که در حال پیروز شدن بر ما بودند؛ در پی او دست به عقب نشینی زدند و ما پیروز شدیم. داریوش سوم در جهت شمال شرقی ایران فرار کرده بود و آریو برزن در ارتفاعات جنوب ایران و در مسیرپرسپولیس به ایستادگی ادامه می‌داد.

آریوبرزن با شمار اندکی سوار و پیاده خود را به سپاه عظیم دشمن زد. گروهی بسیار از آنان را کشت و با اینکه بسیاری از سربازان خود را از دست داد، توانست حلقهٔ سپاه دشمن را بشکافد. او می‌خواست زودتر از یونانیان خود را به تخت جمشید برساند تا بتواند از آن دفاع کند. در این هنگام آن قسمت از سپاه اسکندر که در جلگه مانده بود، راه را بر او گرفت. لازم به یادآوری است که یوتاب (به معنی درخشنده و بیمانند) خواهر آریوبرزن نیز فرماندهی بخشی از سپاهیان برادر را برعهده داشت و در کوه‌ها راه را بر اسکندر بست. یوتاب همراه برادر به مقابله با سپاه اسکندر رفتند و به خاطر نبود نیروی کافی همگی به دست سپاه اسکندر کشته شدند.

در کتاب اتیلا نوشتهٔ لویزدول امده که در آخرین نبرد او اسکندر که از شجاعت او خوشش آمده بود به او پیشنهاد داده بودکه تسلیم شود تا مجبور به کشتن او نشود ولی آریوبرزن گفته بود: «شاهنشاه ایران مرا به اینجا فرستاده تا از این مکان دفاع کنم و من تا جان در بدن دارم از این مکان دفاع خواهم کرد.» اسکندر نیز در جواب او گفته بود: «شاه تو فرار کرده. تو نیز تسلیم شو تا به پاس شجاعتت تو را فرمانروای ایران کنم.» ولی آریو برزن جواب داده بود: «پس حالا که شاهنشاه رفته من نیز در این مکان م ی‌مانم و آنقدر مبارزه می‌کنم تا بمیرم» و اسکندر که پایداری او را دیده بود دستور داد تا او را از راه دور و با نیزه و تیر بزنند.و آنها آنقدر با تیر و نیزه او را زدند که یک نقطهٔ سالم در بدن او باقی نماند. پس از مرگ او را در همان محل به خاک سپردند و روی قبر او نوشتند «به یاد لئونیداس».لئونیداس پادشاه اسپارتی بود که ۹۰ سال پیش از نبرد آریوبرزن، در برابر خشایارشا تا به آخر ایستادگی کرد و کشته شد.

منبع - ویکی پدیا

اسماعیل خویی و نیماد - کشتار ۶۷ به بانگ بلند

2011-06-29T07:24:00.000+04:30

یاد جانباختگان راه آزادی گرامی باد.

خود خواه

2011-06-24T07:15:00.000+04:30

با چشم ها

گوش هایی بسته

سر در گریبان

دست های باز

فریاد میزنم :

مرا بپذیرید دوستان

مرا دوست بدارید

هر آنچه خواهم

آن کنید

هر آنچه گویم بشنوید

نظاره گرم باشید!

مرا دوست بدارید

دوست

من عشق میخواهم

دودست مهربان قدرتمند که -

دستانم را رها نکند...

کمی آنطرف تر،

در کنار من

دیوار به دیوار تنم

نفس در نفسم

کسی با چشم ها و دهانی بسته

سر در گریبان

دست های باز

نشسته...

موضع موسوی در مورد کشتار زندانیان سیاسی ، مرز بین دروغ و بی کفایتی است

2011-06-21T07:54:00.000+04:30

همزمان با روزهایی که یادآور آغاز یکی از بزرگترین نسل کشی تاریخ از سوی جمهوری اسلامی است که طی ان از سال 60 تا 67 هزاران نفر از زندانیان سیاسی در ایران درحالی که مشغول گذراندن دوران محکومیت خود بودند، با رای یک "هیات ۳ نفره" دوباره محاکمه و اعدام شدند ، بار دیگر شاهد دو رویی و ملاحظه کاری بخشی از اصلاح طلبان امروز و زندانبانان آن روز هستیم که سعی دارند با بازی کلمات بار مسئولیت آن همه جنایت را از دوش خود برداشته و با ندای " کی بود کی بود من نبودم " افکار عمومی را بار دیگر به بیراهه هدایت کنند.

اردشیر امیر ارجمند، مشاور ارشد میرحسین موسوی و سخنگوی شورای هماهنگی راهسبزامید که به دلیل ماهیت مخفی اعضای آن معلوم نیست اسم مستعار کدام گروه وحزب وسازمان درون حاکمیت است و به قول دوست نکته بینی در مقاله ای که اخیرا خواندم " چند تا محمدرضا مدحی ممکن است از درونش بیرون بیاید" ،از بی خبری موسوی نخست وزیر وقت ایران از اعدام های سیاسی سال ۱۳۶۷ خبر داده و خواهان "پاسخ قانع کننده تر" او در این باره شده است.

نکته قابل تامل و سوال بزرگ در موضوع اطلاع و یا عدم اطلاع میرحسین موسوی به عنوان نخست وزیر و رییس دولت وقت اینست که با وجود تایید تلویحی چنین فاجعه ای ، وی از این جنایت که در زمان رهبری خمینی که همواره از آن به عنوان " دوران طلایی امام از آن یاد می کند" رخ داده، هیچ انتقادی نکرده و همیشه خود را برای ذکر جزییات آن دارای معذوراتی دانسته که خود در پس پرده ابهام و جای سوال بسیار دارد .

اما سوال اینجاست که آیا معذورات مورد نظر آقای موسوی ، در پرهیز از معرفی دستهای آلوده به خون کسانی که امروزه بر مسند ولایت و ریاست دهها نهاد حکومتی مدعی نمایندگی خدا و پیغمبر نشسته و یا منتقدانی دروغین از جنس خود وی نیست که این همه برای کسب بخشی از قدرت از دست رفته خود سر و دست می شکنند؟

اردشیر امیر ارجمند در سخنان خود گفته است : " آقای مهندس موسوی در آن هنگام نخست وزیر بوده و عضو قوه قضائیه نبوده است. بنا به گفته خودش بی خبر بوده و حتی تقاضای تشکیل هیات تحقیق داده بود " اما آیا این توجیه گر نزدیک به نیم قرن سکوت در این مورد خواهد بود ، از طرفی مگر ایشان قائله ای به نام حذف قائم مقام رهبری را از صحنه سیاسی ایران آنروز فراموش کرده اند که سعی دارند با بهانه های آبکی از زیر چنین مسئولیت بزرگی شانه خالی کنند؟

سخنگوی شورای هماهنگی راه سبز امید در ادامه چنین عنوان کرده که : آقای موسوی "ظاهرا" در پی با خبر شدن از اعدام های دسته جمعی استعفا داده است.در اینجا می خواهم نظر خوانندگان را به فراز هایی از متن استعفای آنروز وی جلب کنم:

با توجه به جهت‌گیری روشن مجلس در امور مختلف و اطلاعاتی که از داخل مجلس محترم در دست است، احتمالاً بین 5 تا 8 وزیر از افراد معرفی شده رأی لازم را برای ادامه مسئولیت به دست نخواهند آورد و معنای این شرایط آن است که دولت در وضعیت کنونی کشور در تعدادی از وزارتخانه‌های حساس برای مدت نامعلومی وزیر نداشته باشد.

2-با توجه به جمیع جهات ذکر شده و نیز مشکلات انتخاب وزرا، با عنایت به عدم تفاهم فی مابین که در انتخاب هر فردی بروز می‌نماید (که حتی در مواردی انتخاب یک وزیر به بیش از یک‌سال انجامیده است) و از آنجا که اینجانب اصالت در اختلافاتی که بین 3 مرجع ریاست جمهوری، نخست‌وزیر و مجلس پیش می‌آید، براساس روح قانون اساسی و نیز صلاح کشور متمایل به مجلس منبعث از آرای ملت می‌دانم و معتقدم که در چنین مواقعی مصالح مملکت ایجاب می‌نماید رئیس‌جمهوری و نخست‌وزیر بدان تمکین نمایند، بدینوسیله براساس اصل 135 قانون اساسی استعفای خود را تقدیم می‌نمایم.

امید است این استعفا شرایط لازم را برای دولتی که نخست‌وزیر آن بتواند با استفاده از رهنمودهای مقام معظم ولایت فقیه و نیز با استفاده از تمام اختیارات آمده در اصل 124 قانون اساسی (از جمله بخش‌های تردیدناپذیر آن نظارت بر کار وزیران، هماهنگ ساختن تصمیمات دولت در همه‌ی زمینه‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی، سیاست داخلی و خارجی و نیز تعیین برنامه و خط مشی دولت است) با اقتدار عمل نماید- فراهم سازد.

الف- اگر دولت خدمتگزار در طول سالیان دشوار و سراسر جنگ و جهاد گذشته توانسته باشد با توفیقات الهی خدماتی مورد رضایت مردم مؤمن و آزاده کشورمان انجام دهد، به یقین جز در سایه حمایت‌های همه جانبه رهبر کریم و عظیم‌الشأن انقلاب و مردم ایثارگر و شهیدپرورمان نبوده است.

معجزه دفاع مقدس به ایستادگی و مقاومت 8 سال گذشته از آن امام و امت بزرگوار است و اگر دولت توانسته باشد، در این سالیان تنها لیاقت عنوان خدمتگزار محرومان را برای خود حفظ کند، بزرگترین افتخاز را کسب کرده است و با این وصف، اینجانب خود را در مقابل امام امت و امت بزرگوار امام خجل می‌یابم.

شکی نیست که از بین قسم حضرت عباس اقای موسوی و دم خروسی که در یکی از شماره های شهریور ماه روزنامه جمهوری اسلامی در سال 67 منتشر شده و بخشی از ان را در بالا می بینید می شود یکی را باور کرد !

و نکته نهایی اینکه به فرض محال اگر میر حسین موسوی را منتقد سر سخت این جنایت در مقطع زمانی امروز هم بدانیم باز ذکر چند نکته در این باب ضرورت دارد : اول اینکه عدم افشای آمران و عاملان این جنایت علیه بشریت خود خطای بزرگی است که صاحب ان به هیج وجه شایسته رهبری مردم نبوده و نیست ، دوما بی اطلاعی وی از این اقدام به تنهایی دلیلی بزرگ بر بی کفایتی وی و ارادت بی کم و کاست وی به رهبری در زمان خمینی نشان از نقش ابزاری وی در دست حکومت اسلامی بوده که خود برای توجیه عمل عذر بدتر از گناه است و در نهایت اینکه اگر چشمهایمان را باز کنیم و کمی به تاریخ 30 سال گذشته دقیق شویم ، همانگونه که به روشنی در متن استعفای ایشان نیز روشن است ، جنگ امروز وی برای کسب قدرت و مخالفت با خامنه ای ادامه همان جنگ قدیمی بین رییس جمهور و نخست وزیر است که همیشه یک هدف را دنبال می کرده و آن احاطه بر تمام یا بخش قابل توجهی از قدرت در حکومت است ، یعنی همان جنگی که هزار و چهارصدو اندی سال پیش بین پسر عموها در جریان بوده و ما هنوز سینه آنرا می زنیم و امیدوارم اینبار با آگاهی مردم دیگر ما عزادار مجلس جنگ دو پسر عمو از "خامنه ی تبریز " نباشیم تا مجبور شویم یک مقطع هزار ساله دیگر را در مظلومیت یکی از این دو بر سر وسینه بکوبیم !!
بر گرفته ازhttp://parsdailynews.com/85227.htm

ضرورت تشکیل ائتلافی وسیع با مردان مجرم برای مبارزه با خشونت علیه زنان

2011-06-13T07:47:00.000+04:30

در حالی که در سایه مبارزات جنبش های جهانی زنان، طی دهه های اخیر بسیاری کشورها در چارچوب قراردادها و کنوانسیون های بین المللی، (موظف) به قانونگزاری در زمینه مبارزه با خشونت علیه زنان گشته اند، در ایران روندی معکوس در جریان است.

قوانین و مصوبات نهادهای دولتی و نیمه دولتی در ایران سعی در ریشه دارتر کردن خشونت در جامعه به ویژه علیه زنان دارند. اگر روند عمومی در سطح جهان تقبیح و تنبیه خشونت علیه زنان است، در ایران چنین خشونتی، تشجیع وتشویق می گردد.

از همین روست که یکی از دغدغه های فعالین جنبش زنان ایران، مبارزه علیه خشونت آشکار و عیانی است که با پشتوانه قانونی علیه زنان اعمال می گردد. با این وجود جنبش زنان هنوز فاقد استراتژی مشخص برای مبارزه با خشونت علیه زنان است.

گرچه می توان دلایل متعددی در توضیح علل عدم اعتماد به نفس جنبش زنان ایران ارائه داد، اما باید پذیرفت که جنبش زنان ایران فاقد استراتژی در برخورد به این معضل است.

دغدغه های (فعالین ) جنبش زنان غالبا به افشاگری علیه خشونت علیه زنان، آن هم غالبا در چارچوب خانه ختم می گردد، از ذکر جنبه های دولتی خشونت به دلیل حساسیت موضوع و به منظور کاهش حساسیت رژیم خودداری می گردد و در مواردی مبارزه با خشونت علیه زنان گاه حتی به فراخوان های بی هدف و بی موردی برای نبردی تن به تن بین زن و مرد در چارچوب خانواده نیز تقلیل می یابد.

خوش سعادتی جنبش زنان ایران در این بوده و هست که اگر خود (هنوز) فاقد استراتژی مشخص است، اما قادر است از تجارب سایر جنبش ها بهره جوید و فرمول مناسب و درخوری برای حل معادلات پیچیده اجتماعی جامعه ایران کشف کند.

طی یک دهه گذشته، جنبش های توده ای زنان در کشورهای جنگ زده اروپای شرقی و در آفریقا با وضعیت اضطراری روبرو شدند که دست یابی به استراتژی عاجل برای برخورد به خشونت علیه زنان را به امری مبرم تبدیل کرده بود. شدت و شتاب پیشرفت های آنها و تابوهایی که در این مسیر شکسته شد، همگی دارای درس های ارزشمندی اند که قطعا جنبه هایی از آن می تواند الهام بخش فعالین زن در ایران باشد.

نمونه کنگو: تراژدی انسانی و تابو شکنی جنبش زنان

آموزش و مشارکت سربازان تجاوزگر در مبارزه با خشونت و تجاوز علیه زنان

خشونتی که علیه زنان در جنگ 7 ساله در کنگو اعمال شد، حد و مرزی نمی شناسد. ابعاد خشونت در جریان جنگ بین قبایل آنقدر وسیع و آنچنان شنیع بود که تصور عمق فاجعه ای که بر مردم و به ویژه بر زنان رفته است، در وهله اول باورنکردنی به نظر می رسد. به همان اندازه نیز شجاعت و خلاقیت جنبش زنان این کشور در مقابله با فاجعه انسانی که با آن روبرو بودند، باور نکردنی و ستودنی است.

در جنگ داخلی که از سال 1994 بین قبایل "هوتو" و "توتسی" به راه افتاد، عملا هفت کشور آفریقایی به نحوی درگیر شدند. از همین رو خشونتی که اعمال شد تنها به مرزهای کنگو محدود نگردید، بلکه به کشورهای دیگری از جمله روآندا، بروندی و اوگاندا نیز کشیده شد.

در جریان این جنگ که 3.5 میلیون نفر کشته شدند، هشتاد هزار زن مورد تجاوز جنسی قرار گرفتند. آنهم نه یک بار، بلکه بسیاری چندین بار از سوی سربازان و نیروهای وابسته به قبایل و گروه های درگیر مورد تجاوز و ضرب و شتم فیزیکی قرار گرفتند.

پس از پایان جنگ در هر خانه ای فردی بود که یا مورد تجاوز قرار گرفته بود و یا خود به زنی تجاوز کرده بود. کنگو پس از جنگ 7 ساله تنها با هشتاد هزار زنی که مورد تجاوز قرار گرفته بودند، مواجه نبود، بلکه با صدها هزار سرباز و نیروی شورشی مواجه بود که به فرمان فرماندهانشان در هر ده و شهری و پس از فتح هر سنگری، به زن و بچه، پیر و جوان تجاوز کرده بودند. کنگو و فعالین جنبش زنان با یک تراژدی انسانی مواجه بودند که در یک سوی آن متهمین و در سوی دیگر آن قربانیان قرار داشتند. معضلی که راه حلی عاجل و سنجیده می طلبید.

جنبش زنان در کنگو به واسطه وسعت درد و رنجی که بر زنان می رفت، خصلتی توده ای یافت. فعالین جنبش زنان تافته جدابافته ای نبودند. رهبران و فعالین جنبش زنان نیز خود از قربانیان این جنگ بودند و لذا در مبارزه مستقیما ذینفع بودند.

تقدم و تاخری مجاز نبود. همزمان با رسیدگی به زخم های روحی و جسمی زنان، پروژه آموزش و تربیت و اصلاح مردان متجاوز در دستور کار قرار گرفت. جنبش زنان در کنگو تابوشکنی کرد. مردان و سربازان متجاوز را آموزش داد و با خود همراه کرد.

فعالین زن زمانی که به روستاها می رفتند تا زنان را به بازگویی دردی که بر آنها رفته وادارند، با خود فرمانده و یا سربازی را نیز می بردند که از کرده خود بگوید. از پشیمانی اش و از تلاش اش برای از بین بردن عللی که او را وادار به چنین جنایاتی کرده، می گفت و سربازان سابق خود را فرامی خواند تا با گذشته و کردار خود برخورد کنند.

فیلم مستندی که دو کارگردان زن جوان هلندی از پروسه آشتی ملی در مبارزه با خشونت علیه زنان تهیه کرده اند، نشان می دهد که زنانی که خود مورد تجاوز قرار گرفته بودند، در پی انتقام بر نیامدند بلکه برای جلوگیری از تکرار این فجایع و برای اعاده حیثیت از شرف انسانی با مردان تجاوزگر روبرو شدند و آمادگی نشان دادند که آنها را ببخشند تا بتوانند زخم های خود را نیز التیام دهند.

در صحنه ای از فیلم، یک زن جوان روستایی گریه کنان و آهسته به سربازی که به وی تجاوز کرده می گوید که از دست دادن بکارت اش در نتیجه تجاوز باعث شده که کسی با وی ازدواج نکند و به همین خاطر سربار پدر و مادرش شده است. سرباز می پرسد برای اشتباهی که مرتکب شده چه باید بکند که این زن او را ببخشد؟ زن مدتی فکر می کند و در جواب می گوید: اگر گوسفندی به من بدهی از خشم و عصبانیت پدرم کم می شود ودیگر احساس سرباری و ستم نمی کنم. در صحنه ای دیگر، مرد گوسفندی را که تنها دارایی اش بوده، بهزن می دهد. زن تشکر کنان می گوید: "هنوز از کارت نارحت ام، اما می بخشم ات."

فعالین زن این فیلم مستند را که در برگیرنده صحنه های متعددی از برخورد و رودررویی بین مجرمین و قربانیان است، در روستاها و محلات بی آب و برق و با استفاده از سینماهای سیار به نمایش می گذارند.

فعالین زنان از ارتش و نظامیان می خواهند که در کلاس های آموزشی و گفتگو شرکت کنند ودر چشمان زنانی که مورد تجاوز واقع شده اند، نگاه کنند و طلب بخشش نمایند. از مقامات طلب می کنند که برنامه های آموزشی ویژه ای برای سربازان بگنجانند. این زنان در مجامع بین المللی، سازمان ها و نهادهای ذیربط را تحت فشار قرار می دهند و می گویند که نه تنها در جنگ ها که در پروسه دستیابی به صلح نیز باید با خشونت علیه زنان مبارزه شود.

نمونه کنگو که نشاندهنده شجاعت و ابتکار خارق العاده جنبش توده ای زنان این کشور است، نشانگر این واقعیت نیز هست که تا آحاد جامعه و به ویژه مجرمین سهمی در مبارزه با خشونت علیه زنان نیابند، امیدی به رفع یا محو خشونت نمی تواند در میان باشد. این نمونه همچنین نشان می دهد که جنبش زنان می داند که چه خواست و مطالبه ای دارد. هم در سطح محلی، هم در عرصه ملی و هم در عرصه بین المللی.

نمونه اروپای شرقی: هنر ایجاد ائتلاف ملی ضد خشونت

جنبش زنان کارگردانی زبده که به هر نیروی بالقوه ای نقشی می دهد

یکی از جنبه های نامرئی و ناگفته و ناشناخته فروپاشی بلوک شرق، افزایش خشونت علیه زنان به ویژه در چارچوب خانواده است. زنان در این کشورها تنها درجریان جنگ های داخلی مورد آزار و اذیت و خشونت قرار نگرفتند، بلکه پس از تجزیه این کشورها نیز خشونت علیه زنان در زندگی روزمره مردم این کشورها جایگاه ثابتی یافت.

فروپاشی کشورهای وابسته به بلوک شرق، گرچه با استقبال شهروندان (جوان) مواجه شد، اما به زودی واقعیات جدیدی سرباز کردند: بیکاری، فقر فزاینده و فقدان چشم اندازی برای آینده به یاس و ناامیدی منجر شد. عواقب این ناملایمات اقتصادی و اجتماعی در چارچوب خانواده تبلور ملموس تری یافتند. آمار افزایش الکل وسیگار همزمان با افزایش آمار خشونت علیه زنان در چارچوب خانواده بود.

علاوه بر این روز به روز بر تعداد باندهای قاچاقی که به دنبال شکار و خرید ارزان دختران و زنان جوان برای فروش آنها در بازارهای تن فروشان در غرب اروپا بودند؛ اضافه می شد. این خرید و فروش ها هم در کشور مبدا و هم در کشور مقصد توام با خشونت های فیریکی فراوانی بود. زنجیره ای ازعوامل پلیس و قاچاقچی و دلالان دست در دست هم داده بودند تا بدن های زنان جوان، زیبارو و تحصلیکرده اما بیکار این کشورها را پشت ویترین های نورانی سکس قرار دهند.

طی سال های 2000 تا 2005 همکاری تنگاتنگ با سازمان ها و گروه های زنان در کشورهای مختلف اروپای شرقی موجب آشنایی با روش و متد سازمان های زنان در کرواسی، صربستان، بوسنی هرزگوین، مقدونیه و مونته نگرو در برخورد با جنبه های متعدد خشونت در جامعه و در چارچوب خانواده شد.

فعالین زن در این کشورها که دارای تحصیلات عالیه و تجربه شغلی غنی بودند، خود کارگردان اصلی مبارزه با خشونت شدند که به جستجوی هر نیروی بالقوه ای می پرداختند که بتواند این مبارزه را موثرتر و همه گیرتر کند.

روزنامه نگاران را با خبر می کردند و در جریان نمونه های مختلف خشونت می گذاشتند و تلاش می کردند موضوع رسانه ای شود. به آموزش پلیس می پرداختند تا مامورینی که به دعاوی خانوادگی رسیدگی می کنند، بتوانند موارد خشونت را تشخیص دهند و گزارش کنند. به رایزنی دست می زدند و با ارائه پیش نویس طرح های قانونی از سیاستمداران محلی، ملی و بین المللی می خواستند قوانینی وضع کنند تا خشونت علیه زنان را ممنوع کند. در عین حال که خواهان مجازات مجرم بودند، به حقوق انسانی نیز توجه نشان می دادند، وکلایی را دعوت به همکاری می کردند تا مردانی که دادگاهی می شوند، از امداد حقوقی محروم نگردند.روانشناسان را متقاعد می کردند تا ساعاتی در هفته به طور رایگان به کار در محلات و رسیدگی به مشکلات مردانی که دست به خشونت می زدند، بپردازند. با معلمین و آموزگاران تماس می گرفتند، جزوات آموزشی تهیه شده توسط کارشناسان را در میان آنها توزیع می کردند تا توانمندی شان را برای تشخیص سریع نمونه های خشونت در خانواده های دانش آموزان را بالا ببرند. با اتحادیه ها وارد مذاکره می شدند تا در محیط کار آموزش های لازم برای جلوگیری از خشونت در خانواده داده شود.

نمونه اروپای شرقی نشانگر درجه بالایی از آگاهی سیاسی و مشارکت فعال جنبش زنان در جامعه است. جنبشی که با احاطه به خواست ها و مطالبات و تجارب و با تکیه بر تخصص خود، کارگردانی تحولات وسیع در جامعه را به عهده می گیرد و برای جلب مشارکت هر پتانسیل بالقوه ای برنامه ریزی و حرکت می رود.

نمونه ایران

برنامه و روش جنبش زنان ایران هر چه که باشد باید بتواند مبارزه ای موثر علیه خشونت علیه زنان را سازمان دهد تا با انجام سلسله تحولات سیستماتیک، وسیع، هدفمند، آگاهانه و همه جانبه ائتلافی وسیع و ملی به وجود آورد.

باید از منزه طلبی و زنانه – مردانه کردن مبارزه علیه خشونت بپرهیزد. در نظر داشته باشد که مبارزه علیه خشونت علیه زنان نیازمند آموزش و تربیت نسلی از مردان و به ویژه مردانی است که خود در اعمال خشونت سهیم بوده اند. جامعه ایران با لشگری از بسیجی و مامورین امر به معروف و نهی از منکر و انواع و اقسام گشت های سرکوب روبروست. لشگری که قطعا در مقاطعی با چوب و باتوم هم بر سر و گردن زنان زده اند. با این لشگر عظیم چه باید کرد؟ کدام نیروها و اقشار مستعد یاری رساندن و تقویت صف مبارزه با خشونت علیه زنان اند؟ با کدام شاخص ها می توان میزان اعتقاد و تعهد احزاب، سازمانها و رهبران سیاسی را در برخورد به خشونت علیه زنان سنجید؟ هزینه مالی این اقدامات مشخص و عملی را کدام نهاد باید بپردازد؟

اما قبل از پاسخ به سوالات فوق، جنبش زنان ایران در وهله اول باید به ضرورت تشکیل ایجاد ائتلافی ملی و وسیع برای مبارزه با خشونت علیه زنان خو بگیرد. ائتلافی که یک ستون آن را مجرمین (سابق) مرد تشکیل خواهند داد. پس از شکستن این تابو، جنبش زنان ایران قطعا خواهد توانست راه حل های عملی ارائه دهد و برای هر پتاسیل بالقوه ای جایگاه و سهمی در این مبارزه تعیین کند. جنبش زنان در این مبارزه طولانی نمی تواند تنها باشد و تنها هم نیست. اما باید درصدد کارگردانی این مبارزه برآید.

http://www.1oo1nights.org/index.php?page=2&articleId=2728

اصلاح طلبان چه کسانی هستند؟

2011-06-03T11:53:00.000+04:30

اصلاح طلبان چه کسانی هستند؟
اصلاح طلبان کنونی معماران و طراحان پیشین سیاه چال مخوفی به نام جمهوری اسلامی هستند .سیاه چالی که هر خشتش با تن رنجور و شکنجه شده ی فرزندان پاک و آزادیخواه ایران زمین ساخته شده .و شاهدین این جنایات مردمان پاک سرشت و رنج کشیده ای هستندکه با چشم خودنه تنها مرگ عزیزان بلکه دربند شدن و محو همه ی آمال و آرزوهایشان بوده اند ،و با تمام وجود آنرا لمس کرده اند..اما این عالیجنابان مهندسین اولیه ی این ساختمان اهریمنی حال خود اسیردام خود شده اند و در یکی از بندهای سیاه چال، اسیرفرزندان نا خلف خودشان هستند..همان ضرب المثل معروف چاه کن ته چاه گرفتار آید..این چاه کنان فریب کار حال که دست خود را در اداره ی امور کوتاه می بینند دوباره به فریب متوسل شده و ردای نخ نمای رهبانیت را بر تن کرده و ماسک لبخند بر چهره و از گل و بلبل و بخشش داد سخن می گویندتا از قدرت مردم فراموش شده برای کنترل فرزندان غاصبشان استفاده کنند!نمی دانم روی پیشانی ملت چه نوشته شده که این عالیجنابان فکر می کنند باز هم می توانند از همین روش برای به پیش بردن اسب مراد شان استفاده کنند؟اما چیزی که نمی توان منکر آن شد این است که در هر حال مردم غیر خودی هستند و هر زمان که اقتضا کند دوباره با فرزندان نا خلف خود یکی می شوند برای سرکوب ملتی که با مهربانی و ایثار به آنها سواری دادند...
نتیجه ی اعتماد دوباره به اصلاح طلب یعنی از ترس عقرب جراره به مار غاشیه پناه بردن

شروعی دوباره

2011-06-01T21:42:00.000+04:30

در انتهای پایانی دیگر

شروعی دوباره ،

در کمین ماست

میخواهی شکار باشی ؟

یا خود شکارچی شوی؟

تو اسیر لحظه ها هستی؟

یا لحضه ها اسیر تو ؟

سیمون دوبووار

2011-05-31T06:30:00.000+04:30

سیمون دو بووار ( Simone De Beauvoir) با نام اصلی سیمون لوسی ارنستین ماری برتراند دوبووار فیلسوف، نویسنده فمینیست و اگزیستا ناسیالیست فرانسوی بود که در9 ژانویه ،1908 درپاریس در خانواده‌ای بورژوا ی کاتو لیک به دنیا آمد.و پس از گذراندن امتحانات دورهٔ لیسانس ریاضیات وفلسفه ، به تحصیل ریاضیات در Institut Catholique و زبان و ادبیات در مؤسسهٔ سنت‌مارین و پس از آن فلسفه دردانشگاه سوربن پرداخت. وی در حلقهٔ فلسفی دوستانه گروهی از دانشجویان مدرسه اکول نورمال پاریس عضو بود که ژان پل سارتر نیز در آن عضویت داشت ولی خود بووار دانشجوی این مدرسه نبود. با وجود آنکه زنان در آن دوره کمتر به تدریس فلسفه می‏پرداختند، او تصمیم گرفت مدرس فلسفه شود و در آزمونی که به این منظور گذراند، باژان پل سارتر آشنا شد. بووار و سارتر هر دو در ۱۹۲۹ در این آزمون شرکت کردند، سارتر رتبه‏ی اول و بووار رتبه‏ی دوم را کسب کرد. با این وجود، بووار صاحب عنوان جوان‏ترین پذیرفته‏شده‏ی این آزمون تا آن زمان شد. سارتر و بووار رابطه‏ی عاطفی پیچیده‏ای داشتند و همواره بر صداقت در روابط عاطفی تاکید داشتند. با وجود تنش‏های پیاپی و روابط عاطفی متعدد، این دو در تمام عمر دوستانی جداناپذیر باقی ماندند، اما ارتباط آن‌ها، برخلاف روابط مرسوم جامعه، شامل وفاداری وتک همسری نبود.

بووار به عنوان مادرفمنیسم بعد از1968 شناخته می‌شود. معروف‌ترین اثر وی جنس دوم (عنوان اصلی: Le Deuxième Sexe) نام دارد که در سال 1949 نوشته شده‌است. این کتاب به تفصیل به تجزیه و تحلیل ستمی که در طول تاریخ به جنس زن شده‌است می‌پردازد. پس از آنکه این کتاب چند سال پس از چاپ فرانسه، به انگلیسی ترجمه و در آمریکا منتشر شد، به عنوان مانیفست فمینیسم شناخته شد.

سیمون دوبووار در14 آپریل ،1986 یر سن ۷۸ سالگی به خاطر ذات‌الریه از دنیا رفت. وی در کنارژان پل سارتر به خاک سپرده شده‌است.
از آثار او:
۱۹۴۳مهمان

۱۹۴۵حون دیگران
۱۹۴۶همه می میرند
۱۹۴۹جنس دوم
۱۹۵۴ ماندارین هاترجمه پرویز شهدی نشر دنیای نو. این کتاب در لیست روزنامه گاردین (۱۰۰۰ رمان که هر شخص باید بخواند) قرار دارد.
۱۹۵۸خاطرات یک دختر مطیع
۱۹۶۴مرگی بسیار آرام
۱۹۶۶تصاویر زیبا
۱۹۶۷زن وانهاده
۱۹۷۰کهنسالی
۱۹۸۴مراسم وداع

بر گرفته از ویکی

آیین‌ها و جشن‌های دینی زرتشتیان

2011-05-25T09:48:00.000+04:30

آیین سدره پوشی :یکی از آیینهای زرتشتیان است. سدره پوشی به منزله زایش نوین است و در گویش دری گجراتی NAVJOT نیز گویند. از همین رو این آیین را «نوزاد» یا «نوزات» نیز می‌نامند. آیین سدره پوشی باید در بامداد انجام شود ولی امروزه در ایران، به دلایل عملی، پس از نیمروز برگزار می‌شود. امروزه زرتشتیان این مراسم را برای فرزندان خود بین سنین ۷ تا ۱۰ سالگی برگزار می‌کنند.سدره پیراهنی است گشاد، سپید رنگ و بی یقه و با آستینهای کوتاه و. بدون یقه که از پارچه سفید درست شده و دارای دو کیسه بسیار کوچک، یکی در جلوی سینه و نزدیک قلب که گریبان خوانده می‌شود و دیگری در پشت که گرده نامیده می‌شود و زرتشتیان آن را در زیرلباسهای خود می‌پوشند. درجلو سدره از گردن به پایین، چاکی قرار دارد که تا قسمت سینهمی‌رسد و در انتهای آن کیسه کوچکی به نام کیسه کرفه قرار گرفته‌است که به عقیده زرتشتیان مؤمن، گنجینه هومت، هوخت هورشت است. یعنی سه اصل بزرگ آیین زرتشتی، اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک که فرد زرتشتی باید بکوشد تا این سه صفت را در خود پرورش دهد. امروزه زرتشتیان سدره را از ململ سفید درست می‌کنند ولی در عهد باستان ازپشم وپنبه و حتی گاهی ازابریشم درست می‌شد. به عقیده زرتشتیان سدره جامه ستایش و بندگیاه اهورا مزدا وبه منزله زرهو جوشنی است که پوشنده را از شر تمایلات نفسانی و صفات رذیله حفظ می‌کند. سفیدی سدره نشانی از آن است که فرد زرتشتی باید قلب و روح خود را مانند آن سفید و بی آلایش نگهدارد واز اعمال ناشایست دوری گزیند. ’’کشتی’’ بندی است باریک و بلند که از ۷۲ نخ پشم درست می‌شود. زمان بافتن این ۷۲ نخ به شش قسمت که هر کدام دارای ۱۲ نخ است تقسیم شده و به هم بافته می‌شود زمانی که عمل بافتن تمام شد گره‌هایی به دو سر کشتی زده می‌شود. زرتشتیان کشتی را بر روی سدره سه دور بگرد کمر می‌بندند و در دور دوم دو گره به جلو و در دور سوم دو گره از پشت سر به کشتی می‌زنند. در عهد باستان کشتی از پشم گوسفندیو موی یز و شتر وحتی از پنبه بافته می‌شود ولی امروزه آن را از پشم گوسفند درست می‌کنند. کشتی بند بندگیاه اهورا مزدا است و افراد زرتشتی از زن و مرد و کوچک بزرگ وظیفه دارند همواره و در هر حال آن را به کمر خود ببندند و از خود دور نکنند. زمانی که افراد استحمام می‌کنند و یا موقع شنا و زنان در هنگام عادت ماهیانه می‌توانند کشتی را از کمر خود باز کنند. به طوری که از مندرجات کتابهای مذهبی به دست می‌آید زرتشتیان عهد باستان فرزندان خود را در سن پانزده سالگی سدره پوش می‌نمودند. در تیر یشت کرده ۶ بندهای ۴و۵ آمده: «ای زرتشت اسپنتمان تشتر با چشم‌های درخشان، بلند بالا و بسیار نیرومند، توانا و چست در فروغ پرواز کند به سنی که مرد برای نخستین بار کشتی بندد، به سنی که مرد برای نخستین بار نیرو گیرد و به سنی که مرد برای نخستین بار به بلوغ رسد» و پس از پوشیدن سدره بر روی آن و بر گرد کمر کستی و کشتی می بندند
گاهنبار یا گاهبار یا گهنبار: این دو لغت یک معنی دارد و آن شش روزی است که خدای تعالی عالم را آفرید و مجوس در کتاب زند اززرتشت نقل می‌کنند که حق سبحانه و تعالی عالم را در شش گاه آفرید و اول هر گاهی نامی دارد و در اول هر گاهی جشنی سازند. همانطور که در دینهای سامی آفریدگار جهان هستی را در شش روز می‌آفریند در دین ایرانیان کهن نیز اهورا مزدا آفرینش جهان مادی را در شش گاهنبار به انجام می‌رساند. به این ترتیب که دریسنا آمده‌است:
Maidh-yo-zarem : (میدیوزَرِیم) – نخستین گاهنبار روز پانزدهم اردیبهشت ماه، چهل و پنجمین روز از اول سال که در آن آسمان آفریده شد.
Maidh-yo-shema : (میدیوشـِیم ) – روز پانزدهم تیر ماه صد و پنجمین روز سال که در این روز آب آفریده شد.
Paiti-shahem : (پَـیته‌شَـهیم) – روز سی ام شهریور ماه صد و هشتادمین روز سال که در این روز زمین آفریده شد.
Aya-threm : (اَیاسرِم ) - سی ام مهر ماه دویست و دهمین روز سال که در آن گیاه آفریده شد.
Maidh-ya-rem : (میدیارِم) – بیستم دیماه دویست و نودمین روز سال که جانوران آفریده شدند.
Hamas-path-maedem : (هَـمَـسپَـتمَـدٌم) : در آخرین روز کبیسهٔ سال یعنی سیصد و شصت و پنجمین روز سال که وهیشتواشت گاه می‌نامند واقع است که مردمان آفریده شدند.
هر یک از جشنهای ششگانهٔ گاهنبارها پنج روز بطول می‌انجامیده و آخرین روز هر گاهنبار مهمترین روز جشن بوده‌است
تیرگان :جشن تیرگان در تیر روز از تیرماه برابر با ۱۰ تیر در گاهشمار خورشیدی (برابر با ۱۳ تیر ماه گاهشمار زرتشتیان ایران باستان) برگزار می‌شود. این جشن درگرامی داشت تیشتر(ستارهٔ باران آور در فرهنگ ایرانی) است و بنا به سنت درروز تیر(روز سیزدهم) از ماه تیر انجام می‌پذیرد. در تواریخ سنتی تیرگان روز کمان‌کشیدن آرش کمانگیر و پرتاب تیر از فرازالبرز است. همچنین جشن تیرگان به روایتابوریحان بیرونی درآثار الباقیه، روز بزرگداشت مقام نویسندگان در ایران باستان بوده‌است.
خرداد گان :روز خرداد (ششمین روز ماه باستانی) از ماه خرداد (سومین ماه سال) برابر با چهارم خرداد در گاهشماری خورشیدی.
انگیزه برگزاری: فرخندگی هم نامی روز و ماه به نام امشاسپندخرداد و بزرگداشت جایگاه آن در اندیشه ایرانیان.
امردادگان :روز هفتم ِ امُرداد (امُردادروز در امُردادماه) در گاه‌شمار ِ ایران ِ باستان (و سومین روز اَمردادماه در گاهشماری فعلی ایران)، یکی از جشن‌های ِ دوازدگانهٔ ِ سالیانه در روزهای ِ هم‌نام‌شدن ِ روز و ماه است که ایرانیان، در هر زمان و هرجایی، آن را برای گرامی‌داشت ِ منش و کُنش و خویش‌کاری‌ی ِ امُرداد (/ در گاهان ِ زرتشتو اوستای ِ پسین: اَمِرِتات به مفهوم ِ بی‌مرگی/ جاودانگی) یکی از فروزه‌های ِ شش‌گانهٔ ِ خِرَد و دانش ِ فرمان‌روا بر فرارَوَند ِ هستی (نام‌بُردار و شناخته به اهوره‌مَزدا) است. امشاسپند ِ جاودانگی ِ امرداد همواره در کنار امشاسپند ِ رسایی ِ خرداد، نگهبان آب و گیاه هستند. ایرانیان ِ از هزاره‌های ِ گم‌شده و دور، این جشن ِ فرخنده را برگزارکرده و ستوده و گرامی داشته‌اند.
جشن بهمنگان در روز بهمناز ماه بهمن (دومین روز از بهمن ماه یاستانی) واقع می‌شود. بهمن از واژه اوستاییوهومن(Vohuman) به معنی اندیشه نیک می‌باشد، وهومن یکی از امشاسپندان نزدیک به درگاه اهورا مزدامی‌باشد.اشو زرتشت برای دریافت پیام‌های اهورایی از وهومن یاری می‌گیرد. پاسبانی چهارپایان سودمند در عالم جسمانی به این امشاسپند واگذار می‌شود. از این رو زرتشتیان در جشن بهمنگان یا بهمنجه که در روز بهمن از ماه بهمن واقع می‌شود از کشتار حیوانات سودمند و خوردن گوشت آنان خودداری می‌نمایند و برخی از زرتشتیان پرهیز از خوردن و کشتار را در تمام روزهای بهمن ادامه می‌دهند. این جشن حامی مردان درستکار می‌باشد. بهمن» برترین امشاسپند دین زرتشتی است. این واژه با «اندیشه نیک»، «منش نیک» و «خرد سپندینه»(: «خرد مقدس») برابر نهاده شده‌است.
جشن اسفندگان:یکی از جشن‌های ایرانی است که در روز5 اسفند برگزار می‌شود.ایرانیان باستان روز پنجم اسفند را روز بزرگداشت زن و زمین می‌دانستند. اگرچه منابع کهن از جمله ابوریحان این جشن را در روز پنجم اسفند ذکر کرده‌اند.ولی با توجه به تغییر ساختار تقویم ایرانی در زمان خیام که پس از ابوریحان میزیست، و سی و یک روزه شدن شش ماه نخست سال در گاهشماری ایرانی، تاریخ ذکر شده در منابع کهن را باید به روز رسانی کرد. امروز بعضی زرتشتیان آنرا در روز اسفند (سپندارمذ - پنجمین روز) از ماه اسفند (سپندارمذ) برابر با بیست و نهم بهمن در گاهشماری خورشیدی امروزین برگزار میکنند.در این روز مردان به همسران خود هدیه می‌دادند. مردان زنان خانواده را بر تخت شاهی می‌نشاندند و از آنان اطاعت می‌کردند و به آنان هدیه می‌دادند. این یک یادآوری برای مردان بود تا مادران و همسران خود را گرامی بدارند و چون یاد این جشن تا مدت‌ها ادامه داشت و بسیار باشکوه برگزار می‌شد همواره این آزرم و احترام به زن برای مردان گوشزد می‌گردید.
سپندارمزد نگهبان زمین است و از آنجا که زمین مانند زنان در زندگی انسان نقش باروری و باردهی دارد جشن اسفندگان برای گرامیداشت زنان نیکوکار برگزار میگردد . ایرانیان از دیر باز این روز را روز زن و روز مادر و در حالت کلی این روز را روز عشاق می نامیدند.
روَردینگان یا فروردگ: یکی از جشن‌های ماهانهٔ زرتشتی است. روز برگزاری این جشن نوزدهم فروردین ماه است. فرودگ یا فروردینگان جشنی است برای یادبود درگذشتگان و از آنجا که در دینزرتشتی، آیین‌های سوگواری به اشکالی که می‌شناسیم، وجود ندارد، این مراسم به صورت جشن برگزار می‌شود و مردم روان درگذشتگان را هم در شادی خود شرکت می‌دهند.
نوروز: جشن آغاز سال و یکی از کهن‌ترین جشن‌های به جا مانده از دوران باستان است. خاستگاه نوروز در ایران باستان است و هنوز مردم مناطق مختلففلات ایران نوروز را جشن می‌گیرند. امروزه زمان برگزاری نوروز، در آغاز فصل بهار است.
جشن مهرگان: یکی از کهن‌ترینجسن ها گرد همایی های ایرانی ها وهندواناست که در ستایش و نیایش مهر یا میترا (ایزد روشنایی، پیمان، دوستی و محبت، ودین و آیین مهری) برگزار می‌شود. این جشن پس ازنوروز بزرگترین جشن ایرانی است. این جشن در روز مهـر ( شانزدهم ماه) از ماهِ مهـر برگزار می‌شود.
جشن سَده،: یکی از جشن‌های همگانی ایران کهن، در آغاز شامگاه دهم بهمن ماه برابر با آبان روز از بهمن ماه با افروختن هیزمی که مردمان، از پگاه بر بام خانه خود یا بر بلندی کوهستان گرد آورده‌اند، آغاز می‌شود. جشن سده یک جشن ملی ایرانیان است و به هیچ دین و مذهبی مربوط نیست.
جشن «سَدَه» بزرگ‌ترین جشن آتش و یکی از کهن‌ترین آیین‌های شناخته شده در ایران باستان است. در این جشن در آغاز شامگاه دهم بهمن‌ماه، همه مردمانِ سرزمین‌های ایرانی بر بلندای کوه‌ها و بام خانه‌ها، آتش‌هایی برمی‌افروخته و هنوز هم کم‌وبیش بر می‌افروزند. مردمان نواحی مختلف در کنار شعله‌های آتش و با توجه به زبان و فرهنگ خود، سرودها و ترانه‌های گوناگونی را خوانده و آرزوی رفتن سرما و آمدن گرما را می‌کنند. همچنین در برخی نواحی، به جشن‌خوانی، بازی‌ها و نمایش‌های دسته‌جمعی نیز می‌پردازند.
شب یَلدا یا شب چلّه: بلندترین شب سال در نیم کره ی شمالی زمیناست. این شب به زمان بین غروب آفتاب از 30 آذر (آخرین روزپاییز) تا طلوع آفتاب در اول ماه دی (نخستین روز زمستان) اطلاق می‌شود. ایرانیان و بسیاری از دیگر اقوام شب یلدا را جشن می‌گیرند.
این شب درنیم کره ی شمالی با انقلاب زمستانی مصادف است و به همین دلیل از آن زمان به بعد طول روزبیش‌تر و طول شب کوتاه‌تر می‌شود.یلدا و جشن‌هایی که در این شب برگزار می‌شود، یک سنت باستانی است. مردم روزگاران دور و گذشته، که کشاورزی، بنیان زندگی آنان را تشکیل می‌داد و در طول سال با سپری شدن فصل‌ها و تضادهای طبیعی خوی داشتند، بر اثر تجربه و گذشت زمان توانستند کارها و فعالیت‌های خود را با گردش خورشید و تغییر فصول و بلندی و کوتاهی روز و شب و جهت و حرکت و قرار ستارگان تنظیم کنند.
آنان ملاحظه می‌کردند که در بعضی ایام و فصول روزها بسیار بلند می‌شود و در نتیجه در آن روزها، از روشنی و نور خورشید بیشتر می‌توانستند استفاده کنند. این اعتقاد پدید آمد که نور و روشنایی و تابش خورشیدنماد نیک و موافق بوده و با تاریکی و ظلمت شب در نبرد و کشمکش‌اند.
نماز:یکی از عبادت های مزیسنا است که برای داشتن توجه همیشگی به دستورهای دینی و سپاسگزاری خدا گزارده می‌شود این دستورات عمدتاً ماهیتی اخلاقی دارند.
هنگامی که کودکی در یک خانواده زرتشتی به سن «رشد فکری» می‌رسد و دین زرتشت را می‌پذیرد، پس از سدره پوشی به تکلیف می‌رسد. سن رشد فکری معمولاً میان ۸ تا ۱۵ سالگی (بیشتر ۹ تا ۱۱ سالگی)است.
امروزه نماز پنجگانه را معمولاًموبدانمی‌گزارند و بیشتر زرتشتیان به خواندن دعاهای صبحگاه و شامگاه اکتفا می‌کنند.
جشن هیرومبا:هیرومبا جشنی است شبیه آتش افروزی جشن سده که هر سال در روستای «شریف آباد» اردکان برگزار می شود، تاریخ برگزاری جشن با گاه شماری بدون کبیسه، هفته آخر ماه فروردین است.
بر گرفته از ویکی

جش خرداد گان

2011-05-24T22:00:00.000+04:30

جشن خُردادگان

زمان برگزاری: روز خرداد (ششمین روز ماه باستانی) از ماه خرداد (سومین ماه سال) برابر با چهارم خرداد در گاهشماری خورشیدی.

انگیزه برگزاری: فرخندگی هم نامی روز و ماه به نام امشاسپند خرداد و بزرگداشت جایگاه آن در اندیشه ایرانیان.

مفهوم امشاسپند خرداد:خرداد در اوستا «هـَئوروَتات» و در پهلوی «خُردات» یا «هُردات» به معنی رسایی و کمال است که در گات‌ها یکی از فروزه‌های اهورا مزدا و در اوستای نو نام یکی از هفت امشاسپند و نماد رسایی اهورا مزدا است. خرداد، امشاسپند بانویی است که نگهداری از آب‌ها در این جهان خویشکاری اوست و کسان را در چیرگی بر تشنگی یاری می‌کند از این روی در سنت، به هنگام نوشیدن آب از او به نیکی یاد می‌شود. در گات‌ها، از خرداد و امرداد پیوسته در کنار یکدیگر یاد می‌شود و در اوستای نو نیز این دو امشاسپند، پاسدارنده آب‌ها و گیاهان اند که به یاری مردمان می‌آیند و تشنگی و گرسنگی را شکست می‌دهند. در یسنا، هات ۴۷، آمده‌است که اهورامزدا رسایی خرداد و جاودانگی امرداد را به کسی خواهد بخشید که اندیشه و گفتار و کردارش برابر آیین راستی است.

امشاسپند خرداد در متن‌های کهن: چهارمین یشت از یشت‌های بیست و یک گانه اوستا، ویژه ستایش و نیایش امشاسپند بانو خرداد است که در آن یشت از زبان اهورا مزدا یادآور می‌شود که «... یاری و رستگاری و رامش و بهروزی خرداد را برای مردمان اشون بیافریدم...» و سپس تاکید می‌شود هر آن کس که خرداد را بستاید همانند آن است که همه امشاسپندان را ستایش کرده‌است. دربندهشنیز درباره خرداد آمده‌است : «... ششم از مینویان، خرداد است؛ او از آفرینش گیتی آب را به خویش پذیرفت..» ، «... خرداد سرور سال‌ها و ماه‌ها و روزهاست [ یعنی] که او سرور همه‌است. او را به گیتی، آب خویش است. چنین گوید: هستی، زایش و پرورش همه موجودات مادی جهان از آب است و زمین را نیز آبادانی از اوست...»

گل ویژه جشن خردادگان:در کتاب بندهش از گل سوسن به عنوان گل ویژه امشاسپند بانو «خُرداد» نام برده شده‌است: «... این را نیز گوید که هرگلی از آنِ امشاسپندی است؛ و باشد که گوید: ... سوسن خرداد را، ..» که بر این بنیان بهترین نماد برای جشن خردادگان گل سوسن است. معروف‌ترین نمونه‌های گل سوسن نزد ایرانیان سوسن سپید Lilium candidum یا سوسن آزاد است که به نام سوسن ده زبان یا سوسن گل دراز نیز شناخته می‌شود، همچنین یکی دیگر از گونه‌های نادر گل سوسن که بومی برخی مناطق شمالی ایران است، سوسن چلچراغ Lilium lederbourii نام گرفته‌است. در متن پهلوی «خسرو قبادان و ریدکی» بوی گل سوسن سپید، چون «بوی دوستی» توصیف شده‌است.

آیین‌های جشن خردادگان: یکی از مهم‌ترین آیین‌های روز خرداد که در جشن خرادگان پررنگ تر می‌شود، رفتن به سرچشمه‌ها یا کنار دریاها و رودها، تن شویی در آب و خواندن نیایش‌های ویژه این روز همراه با شادی و سرور در کنار خانواده و دوستان بوده‌است. نمونه‌ای از سنت‌های رایج در این روز را می‌توان از سروده «دستور داراب پالن» موبد بزرگ پارسی در منظومه «فرضیات نامه» برداشت نمود که از آیین‌های ویژه خرداد روز به «تن شویی»و«کندن چاه» و «نو کردن کاریز» اشاره می‌کند و در همین مورد در متن پهلوی «اندرز انوشه روان آذرپاد مهر اسپندان» یاد آوری شده که «در خرداد روز جوی کن». بر این پایه، در این روز توجه‌ای ویژه می‌شده به نگهداری و نوسازی جای‌هایی که آب از آن‌ها سرچشمه می‌گیرد و در آنجا جاری می‌شود چون چشمه‌ها، چاه‌ها، جوی‌ها، کاریزها و رودها که با آب زندگی بخش خود، ادامه زندگی را در این کره خاکی برای زیستمندان امکان پذیر می‌کنند.
بر گرفته از ویکی پدیا

ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ(احمد کسروی)

2011-05-18T20:01:00.000+04:30

١ـ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻲ ﻛﻪ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻟﺴﺖ ﻫﺴﺖ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ.

ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺳﺨﻨﺎﻧﻴﻜﻪ ﺍﺯ ﺳﻲ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ (ﻭ ﻫﻤﭽﻨﻴﻦ ﺩﺭ ﺟﺎﻫﺎﻳﻲ ﺩﻳﮕﺮ) ﭘﻴﺪﺍ ﺷﺪﻩ ﻭ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪﮔﻔﺘﮕﻮ ﺍﺯ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﻧﻬﺎﺳﺖ.ﻫﻤﻪ ﻣﻲﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺷﻬﺮﻧﺸﻴﻦ ﻣﺴﻠﻤﺎﻥ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺩﺭ ﻛﺸﻮﺭﻫﺎﻱ ﺩﻳﮕﺮ، ﺗﺎ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝﭘﻴﺭﻭﻣﻲﮔﺮﻓﺘﻨﺪﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪ (ﻳﺎ ﺑﮕﻔﺘﻪ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ: ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ) ﭘﻮﺷﻴﺪﻩ ﻣﻲﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﺑﺎﻳﻦ ﻣﻌﻨﻲ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﻴﺮﻭﻥﺁﻳﻨﺪ ﻭ ﻳﺎ ﺑﻨﺰﺩ ﻣﺮﺩ ﺑﻴﮕﺎﻧﻪﺍﻱ ﺭﻭﻧﺪ ﺳﺮ ﺗﺎ ﭘﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﭼﺎﺩﺭﻱ ﺳﻴﺎﻩ ﻳﺎ ﺑﺎ ﺭﻧﮓ ﺩﻳﮕﺮ ﻣﻲﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺭﻭﺑﻨﺪﻱ ﻳﺎ ﭘﻴﭽﻪﺍﻱ

ﺑﺮﻭ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻪ ﺭﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﺁﻥ ﻣﻲﻧﻬﻔﺘﻨﺪ.ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺗﺎ ﺑﻴﺴﺖ ﻭ ﺳﻲ ﺳﺎﻝ ﭘﻴﺶ ﻳﻚ ﮔﻮﻧﻪ ﺟﻮﺭﺍﺑﻬﺎﻱ ﺑﺴﻴﺎﺭ ﺑﻠﻨﺪ ﻫﻢ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲﺩﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﺎﺭﭼﻪ ﻣﻲﺩﻭﺧﺘﻨﺪ ﻭﺁﻥ ﺭﺍ «ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ» ﻣﻲﻧﺎﻣﻴﺪﻧﺪ.ﺍﻳﻦ ﻋﺎﺩﺗﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻛﻪ ﻗﺮﻧﻬﺎﻱ ﺩﺭﺍﺯ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲ ﺩﺍﺷﺖ. ﭼﻪ ﻣﺮﺩﺍﻥ ﻭ ﭼﻪ ﺧﻮﺩ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎﻳﻦ ﻋﺎﺩﺕ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﺍﺭﺝ ﮔﺰﺍﺭﺩﻧﺪﻱ ﻭ ﺩﻟﺒﺴﺘﮕﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪﻱ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﺯﻧﻲ ﺍﻧﺪﻙ ﺳﺴﺘﻲ ﺩﺭ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﺗﻦ ﺧﻮﺩ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻱ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺰﺑﺎﻧﻬﺎ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻨﺪﻱ ﻭ «ﻧﺎﻧﺠﻴﺐ ﻭ ﺑﻴﺤﻴﺎ» ﺷﻨﺎﺧﺘﻨﺪﻱ. ﺑﺎﺭﻫﺎ ﺩﻭ ﻫﻤﺴﺎﻳﻪ ﻳﺎ ﺩﻭ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺑﺎ ﻫﻢ ﭘﻴﻜﺎﺭ ﻛﺮﺩﻧﺪﻱ ﺑﺮ ﺳﺮ ﺁﻧﻜﻪ ﻳﻜﻲ ﺑﺰﻥﺁﻧﺪﻳﮕﺮﻱ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺮﺩﻩ ﻭ ﺭﻭﻳﺶ ﺭﺍ ﺩﻳﺪﻩ. ﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻧﻪ ﺳﺎﻟﮕﻲ ﺑﺮﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭﺍ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪﻱ.ﭘﺎﻓﺸﺎﺭﻱ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻣﻲﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺟﻨﺒﺶ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺑﺮﺧﺎﺳﺖ ﻭ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﻭ ﺩﺭﺑﺎﺭﻳﺎﻥ ﺑﺎ ﺁﻥ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺩﻧﺪ، ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺑﺮﺍﻱ ﺁﻧﻜﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﺑﺘﻜﺎﻥ ﺁﻭﺭﻧﺪ ﻭ ﺑﺮﺁﻏﺎﻻﻧﻨﺪ ﭼﻨﻴﻦ ﻣﻲ ﮔﻔﺘﻨﺪ: «ﺍﻳﻦﻻﻣﺬﻫﺒﻬﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﻣﻲﮔﻮﻳﻨﺪ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺷﻮﻳﺪ، ﻓﺮﺩﺍ ﻫﻢ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﮔﻔﺖ ﺭﻭﻫﺎﻱ ﺯﻧﻬﺎﺗﺎﻥ ﺑﺎﺯ ﻛﻨﻴﺪ». ﺍﻳﻦ ﺳﺨﻦ ﻛﺎﺭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻣﻴﻜﺮﺩ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻣﺮﺩﻡ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﺷﻮﻧﺪ ﺑﺎ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺩﺷﻤﻨﻲ ﻣﻲﻧﻤﻮﺩﻧﺪ.ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ﻳﻜﻢ ﻳﺎ ﺩﻭﻡ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺩﺭ ﺗﺒﺮﻳﺰ ﻣﻴﺮﺯﺍ ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻴﻨﺨﺎﻥ ﻋﺪﺍﻟﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﭘﻴﺸﺎﻫﻨﮕﺎﻥ ﺁﺯﺍﺩﻳﺨﻮﺍﻫﻲ ﺑﺸﻤﺎﺭ ﻣﻲﺭﻓﺖ،

ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻛﻮﭼﻜﻲ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻥ ﺗﺮﻛﻲ، ﺑﻨﺎﻡ «ﺻﺤﺒﺖ» ﻣﻲﻧﻮﺷﺖ. ﺩﺭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺷﻤﺎﺭﻩﻫﺎﻱ ﺁﻥ ﮔﻔﺘﺎﺭﻱ ﺯﻳﺮ ﻋﻨﻮﺍﻥ «ﻛﺞ ﻗﺎﺑﺮﻗﺎ» (ﺩﻧﺪﻩ

ﻛﺞ) ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﺸﻮﺧﻴﻬﺎﻳﻲ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺧﺪﺍ ﺯﻥ ﺭﺍ (ﺣﻮﺍ ﺭﺍ) ﺍﺯ ﺩﻧﺪﻩ ﻛﺞ ﺁﺩﻡ ﺁﻓﺮﻳﺪﻩ، ﻭ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﻓﻬﻤﺎﻧﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﻣﺎ

ﻧﻴﺰ ﺑﺎﻳﺪ ﺑﺰﻧﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺍﺭﺝ ﮔﺰﺍﺭﻳﻢ ﻭ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﺎﻧﻲ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩ ﺑﺎﻧﺠﻤﻨﻬﺎ ﻭ ﻧﺸﺴﺘﻬﺎ ﺑﻴﺎﻭﺭﻳﻢ. ﺍﺯ ﻫﻤﻴﻦ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ

ﺁﺷﻮﺑﻲ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﻣﺮﺩﻡ ﺑﺎﺯﺍﺭ ﺭﺍ ﺑﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﺑﻬﺎﻳﻬﻮﻱ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻨﺪ. ﺍﻧﺠﻤﻦ ﺍﻳﺎﻟﺘﻲ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪ ﺳﻴﺪ ﺣﺴﻴﻦ ﺧﺎﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺗﺒﺮﻳﺰﺑﻴﺮﻭﻥ

ﮔﺮﺩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺭﻣﻴﺪﮔﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺷﻨﻴﺪﻥ ﻧﺎﻡ ﺁﺯﺍﺩﻱ ﻭ ﺭﻭﺑﺎﺯﻱ ﺯﻧﺎﻥ.ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺤﺎﻝ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺳﺎﻟﻬﺎﻱ ﻧﺨﺴﺖ ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﻲ ﺑﻮﺩ. ﻣﺸﺮﻭﻃﻪ ﻃﻠﺒﺎﻥ ﻛﻪ ﺑﻴﺸﺘﺮﺷﺎﻥ ﻧﻴﻜﺨﻮﺍﻩ ﺍﻳﻦ ﻛﺸﻮﺭ ﻣﻲﺑﻮﺩﻧﺪ ﺯﻳﺎﻥ ﺁﻥ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ ﺭﺍ ﺩﺭﻳﺎﻓﺘﻪ ﺁﺭﺯﻭﻱ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺷﺪﻥ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻣﻲ ﺩﺍﺷﺘﻨﺪ. ﮔﺎﻫﻲ ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﺳﺨﻦ ﺟﻤﻠﻪﻫﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﻣﻲﮔﻨﺠﺎﻧﻴﺪﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﺑﺰﻣﻬﺎ ﺁﺷﻜﺎﺭﻩ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻲ ﻛﺮﺩﻧﺪ. ﭼﻴﺰﻳﻜﻪ ﻫﺴﺖ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺩﻟﺪﺍﺩﻩﺍﺭﻭﭘﺎ ﺑﻮﺩﻩ، ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ، ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺍﺭﻭﭘﺎﻳﻲ ﺭﺍ ﻣﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻲﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ: ﺟﺰ ﺗﻨﺪﺭﻭﻱ ﻧﻤﻲﺑﻮﺩ.ﺳﺎﻟﻬﺎ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻣﻲﺭﻓﺖ ﻭ ﻛﻢﻛﻢ ﮔﻮﺷﻬﺎ ﭘﺮ ﻣﻲﺷﺪ ﻭ ﺭﻣﻴﺪﮔﻲ ﻣﺮﺩﻡ ﻛﻤﺘﺮ ﻣﻲ ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﺩﺭ ﺁﻧﻤﻴﺎﻥ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﻬﺎﻱ ﺩﺧﺘﺮﺍﻧﻪ

ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﻳﺪ ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺩﺧﺘﺮﺍﻥ ﺩﺭﺱ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻨﺎﻥ ﺧﻮﺩﺷﺎﻥ ﻫﻮﺍﺩﺍﺭ ﺭﻭﺑﺎﺯﻱ ﮔﺮﺩﻳﺪﻧﺪ. ﺩﺭ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺳﺨﻨﺎﻥ ﺁﺷﻜﺎﺭ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺷﺪ ﻭ ﺭﻣﻴﺪﮔﻲ ﺑﻴﻜﺒﺎﺭ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﻓﺖ. ﺑﻠﻜﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ: ﺟﻨﺒﺸﻲ ﺑﻬﻤﻴﻦ ﻧﺎﻡ، ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ.

ﺩﺭ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺍﻳﻦ ﮔﻔﺘﮕﻮﻫﺎ ﺭﻭﮔﻴﺮﻱ ﺍﺯ ﺳﺨﺘﻲ ﺧﻮﺩ ﻛﺎﺳﺖ. ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺭﻓﺖ. ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺟﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﭘﻴﭽﻪ ﺩﺍﺩ.ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﺎ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭘﻴﭽﻪ ﺭﻭﻱ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﭙﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻧﺪ. ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﻛﺮﺩﻩ ﻧﻴﻤﻲ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻩ ﻧﻴﻤﻲ ﺭﺍﺑﮕﺸﺎﺩﻧﺪ.ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﻩ ﺟﻨﺒﺶ ﺩﺭ ﭘﻴﺸﺮﻓﺖ ﻣﻲﺑﻮﺩ ﺗﺎ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺩﺭ ﺳﺎﻝ ١٣١٥ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﮔﺎﻡ ﺭﺍ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻪ ﺩﺳﺘﻮﺭ ﺩﺍﺩ ﺍﺯ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭘﻴﭽﻪ ﺟﻠﻮﮔﻴﺮﻧﺪ. ﺍﮔﺮﭼﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﻲﺩﺭﺩﺳﺮ ﻧﮕﺬﺷﺖ ﻭ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﻭ ﭘﻴﺮﻭﺍﻧﺸﺎﻥ ﺁﺧﺮﻳﻦ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻲ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﺸﻬﺪ ﺁﺷﻮﺑﻲ ﻧﻴﺰ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪ ﻭﻟﻲ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺎﻙ ﻧﺪﺍﺷﺖ ﻭ ﺁنﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻴﻬﺎ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺍﺯ ﻣﻴﺎﻥ ﺑﺮﺩ.ﺩﺭﺑﺎﺭﻩ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﺎﻳﺪ ﮔﻔﺖ: ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺁﺭﻣﺎﻧﻬﺎﻱ ﻧﻴﻜﺨﻮﺍﻫﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺑﻨﻴﺎﺩ ﮔﺰﺍﺭﺩﻥ ﺑﺎﻧﻚ ﻣﻠﻲ، ﺑﺮﺍﻧﺪﺍﺧﺘﻦ ﻛﺎﭘﻴﺘﻮﻻﺳﻴﻮﻥ، ﻳﻜﺴﺎﻥ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻥ ﺭﺧﺘﻬﺎ، ﻛﺸﻴﺪﻥ ﺭﺍﻩﺁﻫﻦ ﻭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺍﻳﻨﻬﺎ ـ ﺑﺎﻧﺠﺎﻡ ﺭﺳﺎﻧﻴﺪ ﻭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭ ﺑﺎﺯ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﻬﺎ ﺑﻮﺩ.ﻫﺮﭼﻪ ﻫﺴﺖ ﺍﻳﻦ ﻳﻚ ﻛﺎﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﺗﺎﺭﻳﺨﻲ ﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﭘﺲ ﺍﺯ ﻫﺰﺍﺭﻫﺎ ﺳﺎﻝ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺑﻜﻨﺎﺭ ﮔﺰﺍﺭﺩﻧﺪﻭ ﺑﺎ ﺭﻭﻫﺎﻱ ﺑﺎﺯ ﺑﻜﻮﭼﻪﻫﺎ ﻭ ﺧﻴﺎﺑﺎﻥﻫﺎ ﺩﺭﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺭﺍﺳﺘﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺑﺎ ﻧﺎﺳﺘﻮﺩﮔﻴﻬﺎﻳﻲ ﻫﻤﺮﺍﻩ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎ ﻭﺩﺧﺘﺮﻫﺎ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺁﻧﺴﻮ ﺗﻨﺪ ﻣﻲﺭﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺑﺎﺭﻩ ﭘﻴﺮﻭﻱ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺍﺭﻭﭘﺎ ﻣﻲﻧﻤﻮﺩﻧﺪ، ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺤﺎﻝ ﺭﻭﻳﻬﻤﺮﻓﺘﻪ ﭘﻴﺸﺂﻣﺪ ﺍﺭﺟﺪﺍﺭﺑﺰﺭﮔﻲ ﻣﻲﺑﻮﺩ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺴﺘﻲ ﺍﺭﺟﺶ ﺷﻨﺎﺳﻨﺪ ﻭ ﻧﮕﺎﻫﺶ ﺩﺍﺭﻧﺪ.ﻭﻟﻲ ﭼﻮﻥ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻳﻚ «ﺳﻴﺎﺳﺖ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﺎﻧﻪ» ﺩﺭ ﻛﺎﺭ ﺍﺳﺖ ﻭ ﮔﺮﻭﻫﻲ ﺍﺯ ﻭﺯﻳﺮﺍﻥ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ﻛﻪ ﺩﺳﺘﻪ ﺑﺰﺭﮒ ﻭﻧﻴﺮﻭﻣﻨﺪﻱ ﻣﻲﺑﺎﺷﻨﺪ ﺑﺂﻥ ﻣﻲﻛﻮﺷﻨﺪ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺗﻮﺩﻩ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭘﻴﺸﺮﻓﺘﻲ ﺑﺎﺯ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺩﺭ ﻫﻤﻴﻦ ﺣﺎﻝ ﺁﺷﻔﺘﮕﻲ و ﺁﻟﻮﺩﮔﻲ ﻛﻪ ﮔﺮﻓﺘﺎﺭﺳﺖ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﮔﺮﺩﺍﻧﻨﺪ، ﺍﻳﻨﺴﺖ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺑﺮﺍﻓﺘﺎﺩﻥ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ ﺑﻴﺸﺘﺮ ﻛﺎﺭﻫﺎﻱ ﻧﻴﻚ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻧﺪ ﻭ ﭘﺲ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ. ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﻦ ﻛﺎﺭ ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺑﻬﻢ ﺯﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻳﻜﺴﻮ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﺭﻭﺑﻨﺪ ﺭﺍ ﺁﺯﺍﺩ ﮔﺰﺍﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻳﻜﺴﻮ ﺑﺎ ﺩﺳﺖ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺮﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻭ ﭼﺎﺩﺭﺑﺴﺮ ﻛﺮﺩﻥ ﺑﺮﺍﻧﮕﻴﺨﺘﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﺍﻳﻨﻜﺎﺭ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﻣﺠﺘﻬﺪﺍﻥ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﺭﺿﺎﺷﺎﻩ، ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﭘﻴﺸﺂﻣﺪ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻦ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﺭﻭﺑﻨﺪ، ﺍﺯﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ، ﺑﺎ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻴﻬﺎﻱ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺳﻤﻲ ﺑﺎﻳﺮﺍﻥ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻛﻮﺷﺸﻬﺎﻳﻲ ﻛﺮﺩ. ﺳﭙﺲ ﺑﺮﺍﻱ ﻣﻼﻳﺎﻥ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﺍﻱ ﺑﺮﭘﺎ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻧﺪ ﻛﻪ ﭘﻴﺎﭘﻲ ﮔﻔﺘﺎﺭ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪ ﻭ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﺳﻼﻡ ﺯﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﺑﺘﻮﻱ ﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﭼﺎﻗﭽﻮﺭ ﻛﺸﺎﻧﻨﺪ.ﺭﺍﺳﺘﺴﺖ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻛﻮﺷﺸﻬﺎ ﻧﺘﻴﺠﻪﺍﻱ ﻛﻪ ﮔﻤﺎﻥ ﻣﻲﺭﻓﺖ ﺑﺪﺳﺖ ﻧﻴﺎﻣﺪ. ﺯﻳﺮﺍ ﻳﻜﺪﺳﺘﻪ ﺑﺎﻧﻮﺍﻥ ﺑﺎﻓﻬﻢ ﻭ ﺩﻟﻴﺮ ﺍﻳﺴﺘﺎﺩﮔﻲ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻧﺪ. ﺑﺮﺧﻲ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺑﺰﺑﺎﻥ ﺁﻣﺪﻧﺪ. ﺁﻧﭽﻪ ﻣﺎ ﺩﺭ ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻣﻴﺒﻴﻨﻴﻢ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﭘﻴﺪﺍ ﻧﺸﺪﻩ ﻛﻪ ﺑﺮﺧﻲ ﭘﻴﺮﻩ ﺯﺍﻟﻬﺎﻱ اﺯ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺮﮔﺸﺘﻪ ﻭ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﺯ ﺯﻧﻬﺎﻱ ﺑﻴﺴﻮﺍﺩ ﻭ ﻧﺎﻓﻬﻢ ﭼﺎﺩﺭ ﺑﺴﺮ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﺑﻲﺁﻧﻜﻪ ﺭﻭ ﮔﻴﺮﻧﺪ. ﻭﻟﻲ ﻳﻚ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪ ﺩﻳﮕﺮﻱ ﭘﻴﺪﺍﺷﺪﻩ ﻭ ﺁﻥ ﺍﻳﻨﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﻭ ﺗﻴﺮﮔﻲ ﻭ ﺩﻭ ﺭﻧﮕﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﭘﺪﻳﺪ ﺁﻣﺪﻩ ﻫﺮ ﺗﻴﺮﻩﺍﻱ ﺑﺂﻥ ﻳﻜﻲ ﺭﻳﺸﺨﻨﺪ ﻣﻲﻛﻨﺪ ﻭ ﺑﺪ ﻣﻲ ﮔﻮﻳﺪ. ﺍﺯﺁﻧﺴﻮ ﺑﺮﺧﻲ ﻛﻬﻨﻪ ﭘﺮﺳﺘﺎﻥ ـ ﺍﺯ ﺁﺧﻮﻧﺪﻫﺎ ﻭ ﺩﻳﮕﺮﺍﻥ ـ ﻓﺮﺻﺖ ﭘﻴﺪﺍ ﻛﺮﺩﻩ ﺯﺑﺎﻥ ﺑﺪﮔﻮﻳﻲ ﺑﺰﻧﺎﻥ ﺩﺭﺳﺨﻮﺍﻧﺪﻩ ﻭ ﻧﻮﺍﻧﺪﻳﺶ ﺑﺎﺯﻛﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﺍﻳﻦ ﺧﻮﺩ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺑﺪﻳﺴﺖ ﻭ ﻣﻲﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﺳﺖ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﺎﻥ ﻧﻴﺰ ﺑﻴﺶ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﻳﻦ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ.ﺑﻬﺮﺣﺎﻝ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﭼﻬﻞ ﺳﺎﻝ ﻫﻨﻮﺯ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﻧﭙﺬﻳﺮﻓﺘﻪ. ﺍﻳﻨﺴﺖ ﻣﺎ ﻣﻲﺧﻮﺍﻫﻴﻢ ﺩﺭ ﺍﻳﻨﺠﺎ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺁﻧﭽﻪ ﮔﻔﺘﻨﻴﺴﺖ ،ﺑﮕﻮﻳﻴﻢ ﻭ ﺯﻣﻴﻨﻪ ﺭﺍ ﻧﻴﻚ ﺭﻭﺷﻦ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﻢ ﻛﻪ ﺟﺎﻱ ﺑﻬﺎﻧﻪ ﺑﺮﺍﻱ ﻛﺴﻲ ﺑﺎﺯ ﻧﻤﺎﻧﺪ.

٢ـ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺷﻴﻮﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ.

ﻧﺨﺴﺖ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﭽﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺳﺨﻦ ﻣﻲ ﺭﺍﻧﻢ: ﺑﺎﻳﺪ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻛﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﻳﻚ ﺷﻴﻮﻩ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻧﻲ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺗﺎ ﺁﻧﺠﺎ ﻛﻪ ﻣﺎ ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪﻩﺍﻳﻢ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ (ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ) ﺭﻭﺍﺝ ﻣﻲﺩﺍﺷﺘﻪ.ﺩﺭ ﺍﻳﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﻛﺘﺎﺑﻬﺎﻱ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺭﻭﻡ ﻭ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺗﻜﻪﻫﺎﻳﻲ ﺑﺪﺳﺖ ﻣﻲﺁﻳﺪ ﻭ ﻣﺎ ﺍﻳﻨﻚ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺁﻧﻬﺎ ﺭﺍ ﻛﻪ ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ ﻭ ﺭﺳﺎﺗﺮﻣﻲﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﭘﺎﻳﻴﻦ ﻣﻲﺁﻭﺭﻳﻢ.ﺑﺎﺷﺪ ﻛﻪ ﺧﻮﺍﻧﻨﺪﮔﺎﻥ ﻧﺎﻡ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﺭﺍ ﺷﻨﻴﺪﻩ ﺍﻧﺪ. ﺩﺭ ﺯﻣﺎﻥ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻴﺎﻥ ﻛﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻳﻲ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻧﻪ ﺩﻭﻟﺖ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺁﺗﻦ ﻭﺍﺳﭙﺎﺭﺕ ﻭ ﺩﻳﮕﺮ ﺷﻬﺮﻫﺎﻱ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺭﻓﺖ ﻭ ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺧﺸﺎﻳﺎﺭﺷﺎ ﭘﺎﺩﺷﺎﻩ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﺑﺎ ﺩﺳﺘﻪﻫﺎﻱ ﺳﭙﺎﻩ ﺑﺴﻴﺎﺭﻱ ﺍﺯ ﺩﺍﺭﺩﺍﻧﻴﻞ ﮔﺬﺷﺘﻪﺑﺂﺗﻦﺗﺎﺧﺖ ﻭ ﻳﻜﺮﺷﺘﻪ ﺟﻨﮕﻬﺎﻱ ﺑﺰﺭﮔﻲ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺗﺎﺭﻳﺦ ﺑﻨﺎﻣﺴﺖ ﺭﺧﺪﺍﺩ ـ ﺩﺭ ﺁﻥ ﭘﻴﺸﺂﻣﺪﻫﺎ ﺳﺮﺩﺳﺘﻪ ﺁﺗﻨﻴﺎﻥ، ﺑﻠﻜﻪ ﺭﺍﻫﺒﺮ ﻫﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﻣﻲ ﺑﻮﺩ. ﺍﻳﻨﻤﺮﺩ ﺑﺎ ﻫﻮﺵ ﻭ ﺍﻧﺪﻳﺸﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺖ ﺑﺎ ﺟﺎﻧﻔﺸﺎﻧﻴﻬﺎ ﻭ ﺯﻳﺮﻛﻴﻬﺎﻱ ﺧﻮﺩ ﺁﺗﻦ، ﺑﻠﻜﻪ ﻫﻤﻪ ﻳﻮﻧﺎﻧﺮﺍ، ﺩﺭﺑﺮﺍﺑﺮ ﺳﭙﺎﻩ ﺍﻧﺒﻮﻩ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻧﮕﻪ ﺩﺍﺭﺩ ﻭ ﻧﻴﻜﻴﻬﺎﻳﻲ ﺑﻬﻤﺸﻬﺮﻳﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﻛﺮﺩ.ﻭﻟﻲ ﭼﻮﻥ ﺟﻨﮓ ﭘﺎﻳﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﻓﺖ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺳﺎﻝ ﮔﺬﺷﺖ ﻳﻮﻧﺎﻧﻴﺎﻥ ﺑﺮﺧﻲ ﺍﻳﺮﺍﺩﻫﺎ ﺑﻪ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﮔﺮﻓﺘﻨﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺗﻦ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺭﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺳﭙﺲ ﻧﻴﺰ ﻧﺎﻡ ﺑﺪﺧﻮﺍﻫﻲ ﺑﺎ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺎﻭ ﺑﺴﺘ ﺑﺪﺍﻭﺭﻳﺶ ﺧﻮﺍﻧﺪﻧﺪ. ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﺑﺠﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺗﺮﺳﻴﺪﻩ ﻧﺎﭼﺎﺭ ﺷﺪ ﺑﮕﺮﻳﺰﺩ ﻭ ﺑﺪﺭﺑﺎﺭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﭘﻨﺎﻫﺪ، ﻭ ﺑﺎ ﺁﻧﻜﻪ ﺍﺯ ﺩﺷﻤﻨﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺷﻤﺮﺩﻩ ﻣﻲﺷﺪ، ﺩﺭﺑﺎﺭ ﻫﺨﺎﻣﻨﺸﻲ ﺍﻭ ﺭﺍ ﭘﺬﻳﺮﻓﺘﻪ ﭼﻨﺪﺍﻥ ﻧﻮﺍﺯﻳﺪ ﻛﻪ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﭘﺬﻳﺮﺍﻳﻲ ﺍﺯﻭ «ﺿﺮﺏ ﺍﻟﻤﺜﻞ» ﮔﺮﺩﻳﺪ. ﭘﻠﻮﺗﺎﺭﺥ

ﻛﻪ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺗﺎﺭﻳﺨﻨﻮﻳﺴﺎﻥ ﺑﻨﺎﻡ ﻳﻮﻧﺎﻧﺴﺖ ﺩﺍﺳﺘﺎﻥ ﮔﺮﻳﺨﺘﻦ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻳﻮﻧﺎﻥ ﺑﺪﻳﻨﺴﺎﻥ ﻣﻴﻨﻮﻳﺴﺪ:

«ﺑﺮﺍﻱ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﺍﻭ ﻧﻴﻜﻮ ﮔﻨﻴﺲ (ﻣﻴﺰﺑﺎﻧﺶ) ﺗﺪﺑﻴﺮﻱ ﺑﺪﻳﻨﺴﺎﻥ ﺍﻧﺪﻳﺸﻴﺪ ﻛﻪ ﭼﻮﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺁﺳﻴﺎ ﺑﻮﻳﮋﻩ ﺍﻳﺮﺍﻧﻴﺎﻥ ﻏﻴﺮﺕ

ﺯﻧﺎﻥ ﺭﺍ ﺳﺨﺖ ﻧﮕﻪ ﻣﻲﺩﺍﺭﻧﺪ، ﻧﻪ ﺗﻨﻬﺎ ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﺧﻮﺩ ﺑﻠﻜﻪ ﻛﻨﻴﺰﺍﻥ ﺯﺭﺧﺮﻳﺪ ﻳﺎ ﺑﺮﮔﺰﻳﺪﮔﺎﻥ (ﻫﻤﺴﺮﺍﻥ ﻧﺎﻗﺎﻧﻮﻧﻲ) ﺭﺍ ﻧﻴﺰ ﺳﺨﺖ

ﻣﻲﭘﺎﻳﻨﺪ، ﻭ ﭼﻨﺎﻥ ﻧﮕﺎﻫﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﺍﺭﻧﺪ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﺪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺩﺭﻭﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺷﻨﺪ ﻭ ﺍﺯ ﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﻧﻴﺎﻳﻨﺪ ﻭ ﻫﺮﮔﺎﻩ ﻛﻪ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﻨﺪ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﺩﺭ

ﭼﺎﺩﺭﻫﺎﻱ ﺩﺭﺑﺴﺘﻪ ﻛﻪ ﺍﺯ ﻫﺮ ﺳﻮﻱ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﻓﺮﺍ ﻣﻲﮔﻴﺮﺩ ﺟﺎ ﺩﺍﺩﻩ ﺑﺮﻭﻱ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪﻫﺎ ﻣﻲ ﻧﺸﺎﻧﻨﺪ. ﺑﺮﺍﻱ ﺛﻤﻴﺴﺘﻮﻛﻠﻴﺲ ﻧﻴﺰ ﻳﻜﭽﻨﺎﻥﭼﺎﺩﺭ ﻭ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪﺍﻱ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﻛﺮﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺭﻭﺍﻧﻪ ﺳﻔﺮ ﮔﺮﺩﺩ، ﻭ ﭼﻨﻴﻦ ﻧﻬﺎﺩﻧﺪ ﻛﻪ ﺍﮔﺮ ﻛﺴﻲ ﺩﺭ ﻧﻴﻤﻪ ﺭﺍﻩ ﺑﺎﻳﺸﺎﻥ ﺑﺮﺧﻮﺭﺩﻩ ﭘﺮﺳﺶ

ﻧﻤﺎﻳﺪ ﺑﮕﻮﻳﻨﺪ ﺩﺧﺘﺮ ﺟﻮﺍﻧﻲ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﻳﻮﻧﺎ ﺑﺮﺍﻱ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﺑﺰﺭﮔﺎﻥ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﻛﻪ ﺑﺰﻧﻲ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﻣﻲﺑﺮﻧﺪ».

ﺍﻛﻨﻮﻥ ﺍﻳﻦ ﻧﻮﺷﺘﻪ ﭘﻠﻮﺗﺎﺭﺥ ﺗﻜﻪ ﺍﺭﺟﺪﺍﺭﻳﺴﺖ ﻭ ﻣﺎ ﺍﺯ ﺁﻥ ﭼﻨﺪ ﭼﻴﺰ ﻣﻲﻓﻬﻤﻴﻢ:

ﻧﺨﺴﺖ ﺁﻧﻜﻪ ﺭﻭ ﮔﺮﻓﺘﻦ ﺯﻧﺎﻥ ﻳﺎ ﻧﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺁﻧﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ، ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺍﺯ ﺑﺎﺳﺘﺎﻥ ﺯﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩﻩ. ﺯﻳﺮﺍ ﮔﺬﺷﺘﻪ ﺍﺯ ﺁﻧﻜﻪ ﭘﻠﻮﺗﺎﺭﺥ

ﻳﻚ ﻧﻮﻳﺴﻨﺪﻩ ﺭﺍﺳﺘﮕﻮ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﺨﻨﺎﻧﺶ ﺍﺳﺘﻮﺍﺭ ﺍﺳﺖ، ﻭﺍﮊﻩ «ﭼﺎﺩﺭ» ﻭ «ﭼﺎﺩﺭﻩ» ﻛﻪ ﺗﺎ ﺍﻣﺮﻭﺯ ﺩﺭ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺎ ﻣﺎﻧﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﻪ

ﭘﻮﺷﺎﻙ ﺁﻧﭽﻨﺎﻧﻲ ﺯﻧﻬﺎ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻲﺷﻮﺩ ﺩﻟﻴﻞ ﺩﻳﮕﺮ ﺑﺮﺍﺳﺘﻲ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻭ ﻣﻲﺑﺎﺷﺪ.

ﺯﻳﺮﺍ ﭼﺎﺩﺭ ﺁﻥ ﺧﺎﻧﻪ ﭘﺎﺭﭼﻪﺍﻳﺴﺖ ﻛﻪ ﺩﺭ ﺳﻔﺮﻫﺎ ﻭ ﺑﻴﺎﺑﺎﻥ ﻧﺸﻴﻨﻲﻫﺎ ﺑﻜار ﺭﻭﺩ. ﭘﺲ ﺑﺮﺍﻱ ﭼﻴﺴﺖ ﻛﻪ ﺑﺎﻳﻦ ﭘﻮﺷﺎﻙ ﺯﻧﻬﺎ

ﭼﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﭼﺎﺩﺭﻩ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﻴﺸﻮﺩ؟.. ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﭼﻨﺎﻧﻜﻪ ﭘﻠﻮ ﺗﺎﺭﺥ ﻣﻲﻧﻮﻳﺴﺪ ﻧﺨﺴﺖ ﺑﺮﺍﻱ ﭘﻮﺷﺎﻧﻴﺪﻥ ﺯﻧﺎﻥ ﺁﻧﺎﻧﺮﺍ ﺑﺮﻭﻱ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪﺍﻱ

(ﻋﺮﺍﺑﻪ) ﻧﺸﺎﻧﺪﻩ ﭼﺎﺩﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪﻱ ﻳﺎ ﭼﺎﺩﺭ ﻛﻮﭼﻜﻲﺑﺮﻭﻳﺸﺎﻥ ﻣﻲﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ.

ﭼﻨﻴﻦ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﻧﺨﺴﺖ ﭼﻨﺎﻥ ﭼﺎﺩﺭﻱ ﺑﺮﻭﻱ ﮔﺮﺩﻭﻧﻪﺍﻱ ﻣﻲﺍﻓﺮﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﻳﻦ ﻭﻳﮋﻩ ﺗﻮﺍﻧﮕﺮﺍﻥ ﻣﻲ ﺑﻮﺩﻩ. ﺳﭙﺲ ﺯﻧﺎﻥ

ﺩﻳﮕﺮ ﻛﻪ ﺑﮕﺮﺩﻭﻧﻪ ﺩﺳﺘﺮﺳﻲ ﻧﻤﻲﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ ﺁﻥ ﭼﺎﺩﺭ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻳﺎ ﭼﺎﺩﺭ ﻛﻮﭼﻚ ﺭﺍ ﺧﻮﺩ ﺑﺴﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺭﺍﻩ ﻣﻴﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻭ ﻛﻢﻛﻢ

ﺷﻜﻞ ﺁﻧﺮﺍ ﺩﻳﮕﺮ ﮔﺮﺩﺍﻧﻴﺪﻩﺍﻧﺪ ﻭ ﺍﺯ ﻣﺎﻧﻨﺪﮔﻲ ﺑﭽﺎﺩﺭ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﺩﻩﺍﻧﺪ. ﻭﻟﻲ ﻧﺎﻡ ﭼﺎﺩﺭ ﻳﺎ ﭼﺎﺩﺭﻩ ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺑﺎﺯﻣﺎﻧﺪﻩ.

ﺩﻭﻡ ﺍﻳﻦ ﻧﻬﺎﻥ ﺩﺍﺷﺘﻦ ﺯﻧﺎﻥ ﺑﻨﻴﺎﺩﻱ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪﺍﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ ﻭ ﺍﺯ ﺁﻧﺠﺎ ﺑﺮﺧﺎﺳﺘﻪ ﻛﻪ ﭘﺎﺩﺷﺎﻫﺎﻥ ﻭ ﺯﻭﺭﻣﻨﺪﺍﻥ ﻭ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ

ﻧﻤﻲﺧﻮﺍﺳﺘﻪﺍﻧﺪ ﻧﮕﺎﻩ ﻛﺴﻲ ﺑﺮﻭﻱ ﺯﻧﺎﻥ ﺍﻳﺸﺎﻥ ﺑﻴﻔﺘﺪ. ﺭﻭﺷﻨﺘﺮ ﮔﻮﻳﻢ: ﺷﻮﻧﺪﻱ ﺟﺰﻏﻴﺮﺕ ﺧﺸﻚ ﻭ ﺑﻴﺨﺮﺩﺍﻧﻪ ﻧﺪﺍﺷﺘﻪ. ﺑﻬﺮﺣﺎﻝ ﺍﺯ

ﺳﺨﻦ ﭘﻠﻮﺗﺎﺭﺥ ﻫﻢ ﭘﻴﺪﺍﺳﺖ ﻛﻪ ﺍﻳﻦ ﺷﻴﻮﻩ ﻧﺨﺴﺖ ﻭﻳﮋﻩ ﭘﻮﻟﺪﺍﺭﺍﻥ ﻣﻲﺑﻮﺩﻩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺍﺯ ﺁﻧﺎﻥ ﺑﺪﻳﮕﺮﺍﻥ ﺭﺳﻴﺪﻩ. ﺑﺎ ﺍﻳﻨﺤﺎﻝﺑﻴﮕﻔﺘﮕﻮﺳﺖ ﻛﻪ ﺯﻧﺎﻥ ﺭﻭﺳﺘﺎﻳﻲ ﻭ ﺍﻳﻞ ﻧﺸﻴﻦ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺭﻓﺘﺎﺭ ﺩﻭﺭ ﻣﻴﺒﻮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﺑﻠﻜﻪ ﻣﻴﺘﻮﺍﻥ ﭘﻨﺪﺍﺷﺖ ﻛﻪ ﭘﻴﺶ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺍﺳﻼﻡ ﺩﺭﺷﻬﺮﻫﺎ ﻧﻴﺰ ﺭﻭﮔﻴﺮﻱ ﺯﻧﺎﻥ ﻫﻤﮕﺎﻧﻲ ﻧﺒﻮﺩﻩ.

از کتاب خواهران و دختران ما(گفتار یکم) نوشته ی احمد کسرو

نامه‌تكان‌دهنده‌ خواهرقربانی‌پرونده‌اسیدپاشی

2011-05-17T18:09:00.000+04:30

صبحی كه پلك آمنه افتاده بود و چشم سوخته بیرون مانده بود و مادر و برادرم در جایشان بی‌حركت مانده بودند، هیچ یك از ما جرئت نداشتیم به چشم آمنه دست بزنیم؛ می‌ترسیدیم چشم سوخته هر آن بیرون بریزد؛ ولی كسی باید جرئت می‌كرد و پلك را بالا می‌كشید و روی چشم می‌گذاشت و من این كار را كردم

به گزارش پارسینه، شیرین بهرامی‌نوا، خواهر «آمنه» قربانی پرونده جنجالی اسیدپاشی در نامه ای به یكی از منتقدان قصاص خواهرش پاسخ داد، متن این نامه را از نظر می گذرانید:

شما از دور در حال تماشای جریانی هستید كه اصلاً درك و فهمش برای‌تان دشوار است؛ فقط خوانده‌اید. ندیده‌اید. «جرم» را در كتاب می‌بینید و از تاثیر آن بر زندگی، توانایی، سرنوشت و به طور كلی آینده، دركی ندارید. سخن گفتن چه زیبا و ساده است وعمل كردن چه دشوار. اگر به جای خواهرم بودید جز قصاص نمی‌خواستید. كما این‌كه او به حبس ابد راضی است؛ اما به عملی شدن آن امیدوار نیست. پس بهتر می‌بیند دست دراز مردسالار و مغرور مجید را با قصاص از تجاوز و آسیب مجدد به او كوتاه كند.

در ضمن، آمنه نه «ناموس» مجید بوده و هست و نه دیگری؛ حتی پدرش و برادرانش. پدرم همیشه از این الفاظ دوری می‌كرد و ما را با اندیشه برابری و دور از تعصبات، ناموس و هرآن‌چه جامعه مردسالار علاقه‌مند به نام‌گذاری آن است تربیت كرده. ما آموختیم به «كرامت انسانی» خود و دیگری احترام بگذاریم. لغت «ناموس» شما برایم تهوع‌آور و مشم‍ئزكننده است. متاسفم كه اینگونه سخن می‌گویم. اینها امروز در فرهنگ لغت لمپن‌ها یافت می‌شوند نه در اذهان زنان و مردان آزاد‌اندیش كه در پی آزادی و آزادگی رنج می‌برند و رد پای جهل و ظلم را بر سر و صورت خود می‌بینند. اگر جهت جدب مخاطب نوشته‌اید مسئله دیگری است.

آیا شما تضمین می‌كنید، اگر مجید موحدی بدون قصاص آزاد شد، خواهر من و خانواده ما و من كه شاكی اولیه بودم در امان خواهیم بود؟ شما درمان آمنه را كه خانواده موحدی هیچ بخشی از آن را نپرداختند و زحمت تهیه پولش را هم به خود تحمیل نكردند به شكل واقعی و جدی نمی‌بینید؟ شما می‌دانید هر عمل آمنه با وجود تخفیف‌ها چقدر هزینه برداشته است؟ هر عمل، دو الی هفت‌هزار یورو. به آن اضافه كنید هزینه انواع داروها و پمادها و كرم ها را؛ آن هم چندبار در طی روز. روزی كه آمنه به تنهایی برای دوش‌گرفتن رفت و كاسه چشمش را خالی یافت وغش كرد، شما كجا بودید؟

آمنه قوی است؛ بسیار قوی. جلوی ما نه گریه كرد نه ناله، نه شكایت. همیشه به همه دلداری داد. حقش نیست كه به انتقام‌جویی و سنگدلی متهم شود و قضاوت ناعادلانه و سرخوشانه جهت بذل توجه به دیگری. وقتی از موضوعی سخن می‌گویید اول بسیار فكر كنید. این قصه نیست. حقیقتی است كه واقع شده و سرنوشت و زندگی ما را واژگون كرده است. پرستاری شبانه‌روزی، انتظار و دلواپسی همیشگیِ بدتر شدن اوضاع جسم و جانش، محو شدن چشم و ابرو و گونه و از فرم افتادن لب و گونه و این پرسش همیشگی از من كه الان خیلی زشتم؟ و من چه داشتم بگویم به خواهركم. راست یا دروغ یا تعارف؟
تا به حال جای من بوده‌اید كه از زیبایی خود و سلامت خود شرمگین شوید؟ نه! اما من هر روز خجالت كشیده‌ام كه زیبایی معمولی‌ام را دارم، كه هنوز می‌بینم و خواهر كوچك‌ترم نمی‌بیند. احساس گناه و خجالت و شرمندگی كرده‌ام سال‌ها.

وقتی خواهرم می‌پرسد كسی یا اتاقی یا فضایی، چه شكلی یا چگونه است، از درد به خودم می پیچم. وقتی هنگام راه رفتن به در و دیوار می‌خورد و هر كه به او تنه می‌زند عذر می‌خواهد كه نمی‌بیند، من رنج می‌برم اما سكوت می‌كنم. وقتی تنها و سرگردان- در اوایل كه سعی داشت با عصا راه برود- می‌ماند، دنیا بر سرم آوار می‌شود و دلم می‌خواهد نباشم و محو شوم؛ اما شاهد اینها نباشم. شما از رنج حرف می‌زنید و ما آن را برده‌ایم.

وقتی با همه ادبی كه آموخته بودم مجبور بودم با دیگران تند برخورد كنم كه از جملات مایوس‌كننده در برابر آمنه و مادر و پدر و خواهر و برادران كوچك‌ترم خودداری كنند، نمی‌دانید چه رنجی بردم. نمی‌دانید كه وقتی مردم با دیدن آمنه نوچ‌نوچ راه می‌انداختند و با وجود نگاه تند من هنوز به ایجاد رعب و وحشت ناشی از همین حركت به ظاهر ساده در دل خواهرم در راهروهای بیمارستان «لبافی نژاد» ادامه می‌دادند، دلم فرو می‌ریخت و با حركات دست و گاه آمرانه‌، آنانی را كه نمی‌شناختم‌شان به سكوت فرا می‌خواندم؛ چه رنجی می‌بردم از این همه التهاب وهیجان های یك‌سره منفی.

یادم می‌آید روزی كه برادرم بعد از سه ماه دوری از خانه و خدمت در اطراف شیراز، بی‌خبر به خانه آمد تا غافلگیرمان كند، چه بد غافلگیر شد. برادر دیگرم كه در شوك و سكوت ناظر بود و ناباورانه فقط نگاه می‌كرد. صبحی كه پلك آمنه افتاده بود و چشم سوخته بیرون مانده بود و مادر و برادرم در جایشان بی‌حركت مانده بودند، هیچ یك از ما جرئت نداشتیم به چشم آمنه دست بزنیم؛ می‌ترسیدیم چشم سوخته هر آن بیرون بریزد؛ ولی كسی باید جرئت می‌كرد و پلك را بالا می‌كشید و روی چشم می‌گذاشت و من این كار را كردم و هنوز هم دلم از یاد‌آوری آن لحظه و لحظه‌های مشابه و گاه بدتر و وخیم‌تر می‌لرزد. برای پرسش‌های برادرم كه می‌پرسید چرا مثل مرغ پركنده دور خودش می‌چرخید و تاب می‌خورد و ایستادن و نشستن را تاب نمی‌آورد، هیچ جوابی نداشتم؛ و چه خوب كه آمنه نبود تا گریه دست جمعی ما چهار خواهر و برادر را ببیند. او رفته بود برای پانسمان و بعد از آن گریه بود كه ما قول دادیم جلوی آمنه صبور باشیم و او را بخندانیم و امیدوار كنیم .

حال شما ساده‌انگارانه به «قضاوت» نشسته‌اید؟ این حق را از كجا آورده اید؟

بر گرفته ازhttp://ayandenews.com/news/28493/

اختلال دوقطبی

2011-05-10T19:28:00.000+04:30

اختلال دوقطبی ( Bipolar disorder) (یا شیدایی - افسردگی) نوعی اختلال خلقیو یک بیماری روانی است. افراد مبتلا به این بیماری دچار تغییرات شدید خلق می‌شوند. اختلال دو قطبی به صورت معمول در آخر دوره نوجوانی یا اوائل دوره بزرگسالی تظاهر پیدا می‌کند. این بیماری انواع مختلفی دارد که مهمترین انواع آن اختلال دو قطباست. تفاوت این دو اختلال در وی نوع یک و اختلال دو قطبی نوع دو و جود دوره شیدایی است؛ در نوع یک این حالت اتفاق می‌افتد ولی در نوع دو فرم خفیف‌تری از آن که هیپومانیا یانیمه - شیدایی است، بروز می‌کند. شروع بیماری معمولن با دوره‌ای از افسردگی می‌باشد و پس از یک یا چند دوره از افسردگی، دوره شیدایی بارز می‌شود. در تعداد کمتری از بیماران شروع بیماری با دوره شیدایی یا نیمه-شیدایی است.

دوره‌های شیدایی از چند روز تا چند ماه به طول می‌انجامند و معمولاً شدت آنها باعث می‌شود که بیمار نیازمند درمان جدی به صورت بستری یا همراه با مراقبت زیاد باشد. با فروکش کردن علایم، به خصوص در اوایل سیر بیماری، معمولن فرد به وضعیت قبل از بیماری خود برمی‌گردد و به همین دلیل بسیاری از بیماران یا خانواده‌های آنان تصور می کنند بیماری کاملا ریشه کن شده و دیگر نیازی به ادامه درمان وجود ندارد. بنابراین درمان خود را قطع می‌کنند. اما قطع زودهنگام درمان خطر برگشت بیماری را بسیار افزایش می‌دهد و باعث می‌شود که بیماری در فاصله چند ماه عود کند.

(شیدایییا Mania)

این بیماران ممکن است ناگهان از اوج شادی و خوشحالی به اوج غمو اندوه فرو روند و ارتباطی بین خُلق بیمار و آنچه که واقعاً در زندگی بیمار رخ می‌دهد وجود ندارد.

خلق پایین (افسردگی)

افسردگی می تواند قبل یا بعد از دوره شیدایی در این بیماران ایجاد شود. درصد کمی از بیماران ممکن است در طول بیماری خود اصلا افسردگی را تجربه نکنند.

بیشتر افرادی که دارای اختلال دوقطبی تشخیص داده میشوند، دارای تعداد دوره، به متوسط 0.4 تا 0.7 در سال، با طول سه تا شش ماه هستند. تناوب سریع به افرادی اطلاق می‌شود که بیشتر از سه دوره در سال را تجربه می‌کنند. بخش قابل توجهی از بیماران دوقطبی شامل این عنوان می‌شوند. در برخی منابع عناوین تناوب بسیار سریع و تناوب به شدت سریع یا تناوب بسیار بسیار سریع تعریف شده‌اند. یک تعریف از تناوب بسیار بسیار سریع، تغییر خلق در طول بازه 24 تا 48 ساعت است.

بیماران مشهور

ونسان ونگوگ :

ونگوگ شاید معروفترین هنرمند مبتلا به بیماری دو قطبی باشد.ونسان ویلیام ونگوگ در ۳۰ مارس ۱۸۵۳ در گردت-زوندرت هلند به دنیا آمد. وی فرزند دوم یك خانواده ۸ نفره بود. اگر چه او دو بار در طول عمر خود عاشق شد، ولی هیچگاه ازدواج نكرد. ونگوگ در ابتدا توسط دایی خود كه نام وی هم ونسان بود، با هنر آشنا شد. ونسان در سال ۱۸۸۱ تصمیم گرفت تا در رشته هنر تحصیل كند. او با سرعت عجیبی در كار نقاشی پیشرفت كرد و نام خود را به عنوان یكی از بزرگترین اساتید تاریخ هنر ثبت كرد.

در ابتدا، ونگوگ بیشتر به موضوع زندگی روستائیان با استفاده از رنگهای تیره می پرداخت ولی بعدها پس از آنكه به جنوب فرانسه رفت، بیشتر به طبیعت و رنگهای روشن و شاد روی آورد.
در موزه ونگوگ، درباره نحوه مرگ وی چنین نوشته شده است: در ۲۷ جولای ۱۸۹۰ ونسان به یك گندم زار رفت و در آنجا به سینه خود شلیك كرد. او تلو تلو خوران خود را به اتاقش رساند و دو روز در همانجا در حالی‌كه صمیمی ترین برادرش در كنار بسترش بود ،جان سپرد.

بتهوون :لودویگ ون بتهوون یكی از معروفترین آهنگسازان مبتلا به افسردگی شیدایی است كه عدهای نبوغ وی در كارهایش را به بیماری وی نسبت می دهند. بتهوون موسیقیدان آلمانی است كه ۱۷ دسامبر ۱۷۷۰ در آلمان به دنیا آمد ولی بیشتر عمر خود را در وین اتریش سپری كرد.

معروفیت بتهوون، خلق آثار بسیار زیبایی در موسیقی كلاسیك است و اعجاب كار وی ساختن بسیاری از این آهنگها پس از كر شدن وی است.
لودویگ جوان در سال ۱۷۸۷ برای اولین بار به وین رفت و در آنجا با موتسارت آشنا شد و مدت كوتاهی شاگرد او بود. بتهوون دوباره در سال ۱۷۹۲ به وین رفت ولی به جای شاگردی موتسارت اولین درسهایش را از هایدن گرفت چراكه یك سال پیش موتسارت فوت كرده بود. بتهوون در حدود ۲۸ سالگی كم كم شنوایی خود را از دست داد. كری باعث شد تا او تصمیم به خودكشی بگیرد ولی اقدامی نكرد. بتهوون در بین سالهای ۱۸۱۲ تا ۱۸۱۶ پس از چندین بار شكست عشقی دچار افسردگی شد. در این ایام تعداد آثار وی بسیار كم شد. البته او هیچوقت ازدواج نكرد.
در سال1826 حال عمومی بتهوون به شدت وخیم شد و در نهایت در ۲۶ مارس ۱۸۲۷ در گذشت. كالبد شكافی او پس از مرگ نشان داد كه مسمومیت با سرب میتواند یكی از محتمل ترین علل مرگ او باشد.

ناپلئون :ناپلئون بناپارت مشهورترین امپراتور تاریخ است كه به بیماری دوقطبی مبتلا بوده. او در ۱۵ آگوست ۱۷۶۹ در آژاكسیو به دنیا آمد. ناپلئون یكی از ژنرالهای انقلاب فرانسه بود كه بعد از انقلاب از ۱۱ نوامبر ۱۷۹۹ تا ۱۸ مه ۱۸۰۴ بر فرانسه حكمرانی كرد. سپس او از ۱۸ مه ۱۸۰۴ تا ۶ آوریل ۱۸۱۴ با عنوان ناپلئون اول ، امپراتور فرانسه و پادشاه ایتالیا بود. او همپنین مدت كوتاهی از ۲۰ مارس تا ۲۲ ژوئن ۱۸۱۵ امپراتور فرانسه شد. ناپلئون دو بار ازدواج كرد. بار اول در ۹ مارس ۱۷۹۶ با ژوسفین و بار دوم در ۱۱ مار ۱۸۱۰ با شاهزاده اتریش، ماری لوئیس.

درباره نحوه مرگ ناپلئون داستانهای زیادی روایت میشود. فرانچسكو آنتومارچی، پزشك ناپلئون، علت مرگ او را سرطان معده اعلام كرد. اما در بررسی های بعدی در سالهای ۱۹۵۵ این احتمال مطرح شد كه ناپلئون به دست دو نفر از ژنرالهایش در اثر مسمومیت با آرسنیك به قتل رسیده است. این نظریه با پیدا كردن مقادیر زیاد آرسنیك در موهای او در سال ۲۰۰۱ قوت گرفت اما بعدها نظریه دیگری مطرح شد كه بسیار عجیب اما باور كردنی است. میزان آرسنیك موجود در موهای ناپلئون در سالهای قبلی از مرگش بسیار بیشتر از زمان فوتش بوده است. این نكته به این نظریه اشاره دارد كه با توجه به استفاده از آرسنیك به عنوان آنتی بیوتیك ضد سیفلیس در ایام قدیم، احتمالا ناپلئون مبتلا به سیفلیس بوده و به همین دلیل مرده است. اما علت مرگ او هر چه كه بود او در ۵ مه ۱۸۲۱ مرد.

ارنست همینگوی:كی دیگر از نوابغ مبتلا به اختلال دو قطبی، نویسنده و روزنامه نگار مشهور، ارنست همینگوی است. او در ۲۱ جولای ۱۸۹۹ در اوك پارك ایلینویز آمریكا به دنی اآمداو فرزند دوم یك خانواده ۸ نفره بود.

همینگوی چهار بار ازدواج كرد: در سال ۱۹۲۱با هادلی ریچایدسون، در ۱۹۲۷ با پاولین فیفر، در ۱۹۴۰ با مارتا گلهورن و در ۱۹۴۴ با ماری ولش. او كار نویسندگی را در روزنامه های مدرسهشان شروع كرد. اما هیچ وقت به دانشگاه نرفت. اولین كتاب او درسال ۱۹۲۳ در پاریس با عنوان چاپ شد. ارنست همینگوی درسال ۱۹۵۳ جایزه پولیتزر و در سال ۱۹۵۴ جایزه نوبل را دریافت كرد.
علائم افسردگی از ابتدای جوانی در او مشهود بود به طوری كه هادلی او را فردی منزوی و افسرده و ناامید میدانست. در سال ۱۹۲۸ نیز پس از خودكشی پدرش او شدیدا از لحاظ روحی ضربه خورد. علائم افسردگی او تا جایی پیش رفت كه پزشكان در سال ۱۹۶۰ برای او شوك درمانی تجویز كردند.
همینگوی در سال بهار ۱۹۶۱ یك بار تصمیم به خودكشی گرفت و به همین دلیل دوباره تحت شوك درمانی قرار گرفت. ولی او چند ماه بعد، در صبح روز دوم جولای ۱۹۶۱ با شلیك یك گلوله به سر خود، به زندگی خود خاتمه داد.
كی دیگر از نوابغ مبتلا به اختلال دو قطبی، نویسنده و روزنامه نگار مشهور، ارنست همینگوی است. او در ۲۱ جولای ۱۸۹۹ در اوك پارك ایلینویز آمریكا به دنیا آمد او فرزند دوم یك خانواده ۸ نفره بود.
همینگوی چهار بار ازدواج كرد: در سال ۱۹۲۱با هادلی ریچایدسون، در ۱۹۲۷ با پاولین فیفر، در ۱۹۴۰ با مارتا گلهورن و در ۱۹۴۴ با ماری ولش. او كار نویسندگی را در روزنامه های مدرسهشان شروع كرد. اما هیچ وقت به دانشگاه نرفت. اولین كتاب او درسال ۱۹۲۳ در پاریس با عنوان چاپ شد. ارنست همینگوی درسال ۱۹۵۳ جایزه پولیتزر و در سال ۱۹۵۴ جایزه نوبل را دریافت كرد.
علائم افسردگی از ابتدای جوانی در او مشهود بود به طوری كه هادلی او را فردی منزوی و افسرده و ناامید میدانست. در سال ۱۹۲۸ نیز پس از خودكشی پدرش او شدیدا از لحاظ روحی ضربه خورد. علائم افسردگی او تا جایی پیش رفت كه پزشكان در سال ۱۹۶۰ برای او شوك درمانی تجویز كردند.
همینگوی در سال بهار ۱۹۶۱ یك بار تصمیم به خودكشی گرفت و به همین دلیل دوباره تحت شوك درمانی قرار گرفت. ولی او چند ماه بعد، در صبح روز دوم جولای ۱۹۶۱ با شلیك یك گلوله به سر خود، به زندگی خود خاتمه داد.
چرچیل :وینستون چرچیل، معروفترین سیاستمدار انگلیسی است كه به بیماری دوقطبی مبتلا بوده است. چرچیل به دلیل نخست وزیری انگلستان در دوران جنگ جهانی دوم، فرماندهی نیروی دریایی انگلستان در زمان جنگ جهانی اول، روزنامه نگاری، نویسندگی و نقاشی هایش معروف است.
او در ۳۰ نوامبر ۱۸۷۴ در قصر بلمهین واقع در آكسفورد به دنیا آمد.
چرچیل پس از دبیرستان به دانشكده افسری رفت و در سال ۱۸۹۴ با درجه ستوانی به خدمت ارتش سلطنتی انگلستان درآمد. او در سال ۱۹۰۰ برای بار دوم كاندید نمایندگی اولدهام شد و این بار به پارلمان راه یافت.چرچیل در سال ۱۹۰۵، معاون مستعمرات وزارت امور خارجه انگلستان شد و در سال ۱۹۰۸ رئیس شورای تجارت انگلستان شد. او در سال ۱۹۱۰ وزیر مسكن شد و در سال ۱۹۱۱ به فرماندهی نیروی دریایی منصوب شد. پس از جنگ جهانی اول او ابتدا در سال های ۱۹۱۷ تا ۱۹۱۹ وزیر مهمات سازی و سپس در بین سالهای ۱۹۱۹ تا ۱۹۲۱ تواما وزیر جنگ و هوانوردی انگلستان بود. او در آغاز جنگ جهانی دوم هم فرمانده نیروی دریایی بود. اما در سال ۱۹۴۰ او نخست وزیر شد.
او در سال ۱۹۰۸ ازدواج كرد و ۵ فرزند داشت. چرچیل هر از چند گاهی دچار افسردگی شدیدی می شد و خودش این بیماری را سگ سیاه می نامید.وینستون چرچیل در ۱۵ژانویه ۱۹۶۵ برای بار دوم دچار سكته مغزی شد و ۹ روز بعد در ۲۴ ژانویه جان سپرد.

نیوتن :ایساك نیوتن، یكی از دانشمندان مبتلا به اختلال دو قطبی بوده است. نیوتن در ۴ ژانویه ۱۶۴۳ در دهكده ای از توابع لینكون شایر انگلستان به دنیا آمد. او نوزاد نارسی بود كه كسی انتظار نداشت زنده بماند. پدر نیوتن سه ماه قبل از تولد او مرده بود و مادرش وقتی او دو ساله شد، برای زندگی با شوهر جدیدش او را به مادربزرگش سپرد. نیوتن تحصیلاتش را در همان دهكده محل تولدش شروع كرد و در سن ۱۹ سالگی به دانشگاه كمبریج رفت. او پس از شكست عشقی كه در دوران دانشجویی خورد، هیچگاه عاشق نشد و ازدواج نكرد.

نیوتن علاوه بر افتخارات علمی زیادی كه به نام خود ثبت كرده است، مقامها و مناسب متعددی نیز داشته است. او در سالهای ۱۶۸۹ تا۱۶۹۱ و ۱۷۰۱ عضو پارلمان انگلستان بود. ولی تنها حرفی كه در پارلمان گفت، این بود:!
همچنین نیوتن در سال ۱۶۹۶ رئیس ضرابخانه سلطنتی شد. او در سال ۱۷۰۳ رئیس انجمن سلطنتی علوم انگلستان و مشاور آكادمی علوم فرانسه شد. نیوتن در سال ۱۷۰۵ از طرف ملكه آن لقب شوالیه گرفت.
نیوتن در ۳۱ مارس ۱۷۲۷ در لندن فوت كرد. سالها بعد از مرگ او این نظریه مطرح شد كه نیوتن به نشانگان آسپرژر مبتلا بوده است. آسپرژر نوعی نشانگان همراه با خیال بافی است.

منبع: وب نوشت دکتر ارباسی

فلسفه ی اختراع گوشی موبایل

2011-05-06T14:15:00.000+04:30

امروز داشتم در دنیای اینترنت گشت و گذار می کردم که یک دفعه نمی دانم چطوری سر ازسایت پایگاه صالحات درآوردم در آنجا مطلبی توجه مرا جلب کرد با این عنوان(پیش بینی های مدیر سایت ظهوراز حوادث سالهای آینده ی ایران سال ظهور -کمتر از ده سال دیگر)قسمتی از مطلب را بدون کم و کاست کپی کردم.

قضاوت با شما!

پيامبر اعظم صلی الله عليه و آله وسلم فرمودند : وقتی مهدی (عج) در مكه ظهور ميكند مردم سراسر عالم به كف دست خود نگاه ميكنند و او را ميبينند و با او صحبت ميكنند و هيچ شكی نيست كه منظور از كف دست نگاه به همين موبا يل است كه تمام مردم جهان حتی ضعيف ترين افراد در نقاط دور افتاده نيز امروزه از آن بهره مند مي باشد و لذا می توان گفت كه فلسفه پيدايش اين وسيله ارتباطی قبل از هر استفاده ديگر برای اين امر مهم بوده و تا سال ظهور به اوج تكامل خود می رسد كه هر گوشی موبايل در هر كشور نرم افزار ترجمه به زبان همان كشور داشته باشد تا همگان مطالب آن حضرت را در روز ظهور به زبان محلی خود استماع نمايند.

ظهر روز ظهور امام عليه السلام در كنار خانه خدا به نماز مي ايستد و اكثريت مطلق ملل غرب مسيحيان با ديدن حضرت مسيح كه به امام مهدي عج در نماز اقتدا ميكند و يكجا اسلام مي آورند!!

نمایی از هزار و چهار سد سال هولوکاست سیید: قتل عام زرتشتیان به دست شاه عباس

2011-04-27T10:19:00.000+04:30

"اتر سوئدی (26 سپتامبر 1749 م . درگذشت ) در زمان طهماسبقلی خان (نادر شاه ) به ایران آمد و سفرنامه اش از سندهای بسیار گران بهای آن زمان است، درباره ٔ زرتشتیان نوشته: پس از بیست ماه اقامت در اصفهان و فرصتی که برای آموختن زبان فارسی داشتم با خود اندیشیدم که دیگر ضرورتی برای اقامت بیشتر در اینجا نیست در همان روزهائی که میخواستم از ایران بیرون بروم خبر مرگ نادرشاه پراکنده شد چون احتمال آشوب میرفت به اندرز دوستان خود زودتر راهی شدم در روز دوازدهم آوریل 1739 م . / 1152 هَ . ق . با چند تن ارمنی وگرجی راه بغداد پیش گرفتیم ، در روز 27 آوریل رسیدیم به کنگاور در آنجا ویرانه ٔ آتشکده ای دیده میشودآنچنانکه در آنجا بمن گفتند هنوز چند تن از گبران در کنگاور بسر می برند اما دین خود را از دیگران پنهان میدارند و بظاهر مسلمان اند و نزد مردم چنین بشمار آیند؛تا زمان شاه عباس در سراسر ایران آتشکده های بسیاربرپا بود کوه البرز و سرزمینهای فارس و خراسان از این آتشکده ها برخوردار بود همه جای ایران گبران میزیستند شاه عباس آنان را یکسره نابود کرد و آتشکده های آنان را ویران ساخت و آنان را ناچار کرد که بدین اسلام درآیند و یا از ایران بیرون روند هزاران هزار از آنان به هند روی آوردند سرزمین ایران که پیش از این کم جمعیت بود پس از این پیش آمد کم جمعیت تر گردید و دیگر نتوانست از این کاهش سربلند کند در هیچ جای ایران ندیدم که گبرها به ظاهر شناخته شوند بجز در یگانه ده .

گزارش این جهانگرد سوئدی گواهی دیگر است بر آنچه که ما «هولوکاست سپید» می نامیم: قتل عام برنامه ریزی شده ی بومیان زرتشتی ایرانزمین به دست سپاه اسلام؛ زرتشتیان، یعنی بومیان ایرانزمین، راه های زیادی برای زنده ماندن نداشتند؛ آن ها یا پیکار می کردند، مانند بابک و مازیار و سندباد، و تا آخرین قطره ی خون با بربریت برامده از حجاز و آئین زرتشتی کُش و کوروش ستیز محمدی نبرد می کردند؛ یا می گریختند و رنج غربت و تبعید را به جان می خریدند؛ یا دین خود را پنهان می کردند و ادای مسلمانی در می آوردند، و همانگونه که این سوئدی گزارش می دهد: " دین خود را از دیگران پنهان می دارند و به ظهار مسلمان اند و نزد مردم چنین به شمار می آیند"؛

و آن عده نیز که با تاب آوردن هزار رنج و درد و زخم، دین پاک و فرهنگ اهورایی خود را نگه می داشتند و سرزمین هزاران ساله ی نیاکان خود را ترک نمی کردند، با تیغ برهنه ی اسلام سلاخی می شدند، آنچنان که شاه عباس صفوی، گسترش دهنده ی خونخوار و متعصب شیعه، فرزندان زرتشت و کوروش را با تیغ تیز اسلام شیعه اش سلاخی کرد، کاری که از همان آغاز ورود آئین محمدی به ایرانزمین، با مردانی چون خالد بن ولید و سعد ابن ابی وقاص آغاز شد؛

بر هر ایرانی اصیل است که این تاریخ خونبار و انباشته از توحش و بربریت ابراهیمی را از یاد

نبرد و «هولوکاست سپید» را با صدای بلند به گوش وجدان های بیدار جهان بشری برساند؛

http://childrenofzoroaster.org/articles/report/318-1389-10-11-13-09-38

دنیای این روزای من

2011-04-14T07:31:00.001+04:30

یک سال دیگه هم گذشت و نوروز امد. تعداد ایمیل هایی که میگیریم کمتر شده این روزا ولی کماکان ایمیل های آموزشی که دوستان میفرستن سرازیره...به لطف این ایمیل ها زندگی من دیگه مثل سابق نیست. حقیقتش تغییراتی در اثر این ایمیل ها در من ایجاد شده که حس عجیبی راجع بهش دارم.

مثلا" هنوز هم برام پیغام میاد که جلوی زیر آب رفتن پاسارگاد رو هرجوری که میتونم بگیرم!...گاهی با خواهش و درخواست امضا طومار و گاهی هم با فحش و فضیحت بهم میگن که خیلی خری که مقبره یکی از اجداد بزرگوارت به خاطر افتتاح سد توسط دولت مهرورز داره فاکد آپ میشه و تو نشستی تو خونه ات. به بی غیرتی متهم هستم.

دیگه یه لقمه راحت تو رستوران از گلوم پایین نمیره، چون دوستان عکس هرچی جونور و کثافاتی که توی بشقابهای نیمه خورده و سوپ ها و رستوران ها پیدا شده رو، برام فرستادن و تمام ماشین های حمل گوشت رو به طریق ایکس ری در حال حمل گربه های بی صاحاب پوست کنده و یخ زده میبینم.

هرچی مایعات دستشویی میخرم به سرعت برق و باد تموم میشه چون نسبت کثافت های روی کیبرد و دستگیره در تاکسی و اسکناس و بند کفش و پاکت سیگار و قوطی کنسرو رو به سنگ توالت برام محاسبه شده و تا دقت 3 رقم اعشار فرستاده شده و همگی چندین برابر لیسیدن کف توالت ، ضرر داشته!

آدرس تمام مجامع جهانی رو حفظ شدم و با همشون مکاتبه دارم چون بارها ازشون درخواست کردم که مراسم ختنه سورون رو یه آیین جهانی اعلام کنند و رقص چاقو در یونسکو بعنوان میراث فرهنگی بشریت ثبت بشه.

دیگه یه قرون پول تو بانک ندارم چون مجتبی کوچولو توی استان ایلام تقریبا" 300 بار کلیه هاش از کار افتادن و باید عمل میشده و پدرش 35 بار از روی نردبون افتاده و 4 تا دنده شیکسته داره و بیکاره و خواهرش هم در اثر آتش سوزی چراغ نفتی 46 بار پیوند پوست لازم داشته.

البته هنوز امیدوارم که توی برنامه ای که یکی از ایمیل ها میگفت واقعیت بدون ردخوره، با فرستادن ایمیل به 2500 نفر از دوستام مبلغی معادل 273 657 دلار درآمد مفت و مسلم نصیبم بشه و این غیر از اون درخواستهای اقامت در کشورهای انگلیس و امریکا و استرالیا است که از دفتر حفاظت منافعشون در آفریقای جنوبی و گامبیا برام رسیده.

بر گرفته ازمیل یکی از دوستان